Nemesis: Aftermath & Void Seeders

Γυρίσαμε στο USS Nemesis με μεγαλύτερη παρέα και τη σωστή χημεία, που είναι μάλλον το σημαντικότερο εξάρτημα αυτού του κουτιού. Το παιχνίδι ξέρει να στήνει εκείνη τη γνώριμη, κάπως άβολη ένταση γύρω από το τραπέζι: κοιτάς τους άλλους, κοιτούν κι εκείνοι εσένα, και κανείς δεν είναι εντελώς βέβαιος ότι η παρέα παραμένει παρέα.

Με τους Void Seeders, η απειλή δεν έρχεται τόσο up close and personal όσο με τους κλασικούς εξωγήινους. Αντί να σε κυνηγά κυρίως με τον προφανή, σωματικό τρόμο, σε κερνά κρίσεις πανικού. Είναι μια ενδιαφέρουσα μετατόπιση: το USS Nemesis δεν γίνεται ασφαλέστερο, απλώς ο κίνδυνος αλλάζει διεύθυνση.

Στην πράξη, όμως, αυτό το mechanic μου φάνηκε αρκετά υποδεέστερο από το κλασικό παιχνίδι, ειδικά όταν στην παρέα υπάρχει Medic. Η πίεση υπάρχει, αλλά δεν δαγκώνει το ίδιο· κι αυτό είναι πρόβλημα σε ένα παιχνίδι που ζει από το να σε κάνει να αναρωτιέσαι ποιος θα σε αφήσει πίσω. Θα ξαναμπείς στο σκάφος;

Κι όμως, περάσαμε πολύ καλά, και το παράξενο με το Nemesis είναι ότι κάθε φορά περιμένω να με ξενερώσει πριν καθίσω, μόνο και μόνο για να θέλω άλλη μία παρτίδα όταν τελειώσει. Οι Void Seeders δεν είναι η εκδοχή που θα διάλεγα αντί για τους κλασικούς εξωγήινους, αλλά το Nemesis παραμένει εκείνο το ενοχλητικά αποτελεσματικό παιχνίδι που σε διώχνει από το USS Nemesis και σε κάνει να ζητάς επιστροφή.