Nemesis: Lockdown

Το έβγαλα επειδή βαριόμουν να ξαναστήσω το Darkest Dungeon και, φυσικά, έλειπε πάλι ο μάγος για RPG. Ήθελα και να δω τι αλλάζει σε σχέση με το πρώτο Nemesis. Η πρώτη εντύπωση είναι θετική: το Lockdown μοιάζει πιο streamlined και, ευτυχώς, δεν πετάει πάνω σου κάτι τύπου insta-death από το πρώτο δωμάτιο. Μικρή νίκη για όποιον θέλει να προλάβει τουλάχιστον να παίξει πριν πεθάνει.

Στο τραπέζι παραμένει Nemesis: μια παρτίδα επιβίωσης με εξωγήινους, όπου η απειλή δεν είναι απλώς διακοσμητική και οι αποφάσεις σου έχουν βάρος. Η ροή εδώ μου φάνηκε πιο στρωτή από του πρώτου, άρα πιο εύκολο να μπεις στο κλίμα χωρίς να σε κόβει από νωρίς κάποιο άγαρμπο σοκ.

Η αλληλεπίδραση με τους επισκέπτες, όμως, δεν με κέρδισε το ίδιο. Το ότι κερνάνε αυτόματα serious wounds κάνει την παρτίδα να σέρνεται περισσότερο, και αυτό είναι ακριβώς το είδος πίεσης που δεν μου φάνηκε τόσο διασκεδαστικό. Επιπλέον, αρκετά στοιχεία δεν κάνουν σωστό scale με τον αριθμό των παικτών, οπότε η εμπειρία δεν κρατά πάντα την ίδια ισορροπία ανάλογα με το πόσοι κάθονται στο τραπέζι.

Δεν θα παραπονεθώ υπερβολικά: το Lockdown έχει τον χαβαλέ του και περνάς καλά μαζί του, απλώς δεν είναι για χόρταση. Εγώ τελικά προτιμώ το original, και σίγουρα προτιμώ τους βασικούς εξωγήινους ή τα καρνόμορφα. Οι επισκέπτες εδώ μου άφησαν μια μικρή ξενέρα· καταλαβαίνω ότι έπρεπε να κάνουν κάτι για να διαφέρουν από τις άλλες ράτσες, αλλά η διαφορά αυτή για μένα κοστίζει σε ρυθμό.