Nemesis: Lockdown

Έφερα το Nemesis: Lockdown στο τραπέζι από περιέργεια, για να δω τι ακριβώς άλλαξε από το πρώτο, και η πρώτη εντύπωση ήταν καλή: η εμπειρία είναι πιο streamlined. Δεν σε πετάει τόσο εύκολα εκτός παρτίδας με ένα insta-death στο πρώτο δωμάτιο, πράγμα που βοηθά πολύ όταν θες να παίξεις αντί να εξηγείς σε κάποιον γιατί μόλις πέθανε.

Στον πυρήνα του, το Lockdown κρατά την ένταση της εξερεύνησης των δωματίων και της επιβίωσης απέναντι στους εξωγήινους, αλλά τη σερβίρει με πιο ομαλή ροή. Οι παίκτες προχωρούν μέσα στην παρτίδα χωρίς εκείνα τα απότομα, άγαρμπα χτυπήματα που μπορούσαν να κόψουν το νήμα πριν προλάβει να δημιουργηθεί ιστορία.

Εκεί που μπερδεύεται το πράγμα είναι στο πόσοι κάθονται στο τραπέζι. Πολλά στοιχεία δεν κάνουν σωστό scale με τον αριθμό παικτών, και οι Visitors που κερνάνε αυτόματα serious wounds τραβάνε κι άλλο τη διάρκεια προς τα κάτω· ωραία, τώρα δεν κινδυνεύεις να φύγεις αμέσως, απλώς θα υποφέρεις περισσότερο μέχρι να δεις πού πάει όλο αυτό. Και το τραπέζι αρχίζει να βαραίνει.

Έχει τον χαβαλέ του και δεν θα παραπονεθώ αν βρεθεί μπροστά μου, αλλά δεν είναι παιχνίδι για χόρταση. Εγώ προτιμώ το original Nemesis, και σίγουρα προτιμώ τους βασικούς εξωγήινους ή τα Carnomorphs από τους Visitors. Το Lockdown είναι μια πιο καθαρή, αλλά λίγο λιγότερο νόστιμη, μερίδα Nemesis.