Nucleum

Το Nucleum είχε έρθει με hype αρκούδας: Luciani, Barrage και Brass στην ίδια πρόταση, και μια υπόσχεση για βαριά βιποσαλάτα που θα σηκώσει τραπέζια. Τελικά, στον τρόπο που κυλάει μου θύμισε περισσότερο Imperial Steam, παρότι τα δάνεια από τα άλλα δύο είναι εμφανή. Η ουσιαστική του διαφορά είναι ότι, μέσα στην πολυπλοκότητά του, είναι αισθητά πιο user-friendly από αυτά τα παιχνίδια. Τουλάχιστον όταν δεν είσαι εγώ, που πρέπει να εξηγήσω το τερατάκι και ταυτόχρονα να κάνω και λίγη τροχαία στο τραπέζι.

Σε κάθε γύρο υπάρχουν υπερβολικά πολλά διαθέσιμα πράγματα να κάνεις, και το παιχνίδι σε κρατά διαρκώς απασχολημένο και παραγωγικό: συνήθως παίρνεις πόντους, συνήθως έχεις μια επόμενη ιδέα, και ακόμη κι αν στο τέλος φας 40-50 πόντους στο κεφάλι, σπάνια περνάς άσχημα. Η τυχαία προετοιμασία αλλάζει ουσιαστικά τις στρατηγικές από παρτίδα σε παρτίδα, οπότε δεν δίνει την αίσθηση ότι εξαντλείται με δύο-τρεις δοκιμές. Έχει πολύ ψωμί και αρκετή επαναληψιμότητα για όποιον θέλει να το σκάψει.

Η αλληλεπίδραση όμως εξαρτάται έντονα από τη σύνθεση του τραπεζιού. Στα τέσσερα το βρήκα σαφώς καλύτερο και πραγματικά διαδραστικό, ενώ στα τρία όλοι παίζαμε αρκετά πιο σόλο, χωρίς τα κοψίματα που δίνουν ζωή στο σύστημα. Οι ημι-ασύμμετρες αρχικές επιλογές μπορεί να φαίνονται άνισες και μοιάζουν να σε σπρώχνουν σε κάπως περιορισμένες στρατηγικές κατευθύνσεις, χωρίς όμως τα τελικά σκορ να επιβεβαιώνουν απαραίτητα ότι κάποια είναι όντως σπασμένη.

Το βάρος του έχει κόστος. Οι κανόνες και τα μικροπράγματα που πρέπει να παρακολουθείς είναι αρκετά ώστε να χαλάσει εύκολα το μέγιστο κογιότ σχέδιό σου, ενώ το εγχειρίδιο, παρότι διαβάζεται άνετα και περνάει τη γενική ιδέα, αφήνει περιθώριο για λάθος ερμηνείες. Είναι από τα πολύ καλά παιχνίδια της χρονιάς που πέρασε, αλλά όχι τέλειο: κάτι εξακολουθεί να με κρατά σε απόσταση, χωρίς να μπορώ να το απομονώσω πλήρως. Αν η παρέα σας αγαπά τις βαριές, ασήκωτες βιποσαλάτες, πάρτε το χωρίς δεύτερη σκέψη. Αν όχι, υπάρχουν καλύτεροι τίτλοι για να ασχοληθείτε.

Updated session

Η επόμενη εμπειρία, αυτή τη φορά με το Court of Progress, δεν ανέβασε το παιχνίδι για μένα. Μια προηγούμενη παρτίδα με τα καράβια είχε αφήσει πολύ καλή εντύπωση, αλλά οι προσθήκες του Court of Progress δεν μας έκατσαν: μοιάζουν λίγο με «win more» και, παρότι προσθέτουν replayability σε ένα βασικό παιχνίδι που μπορεί να φαίνεται κάπως λυμένο, ενισχύουν μια χιονοστιβάδα που πλέον με κουράζει. Δεν το κάνουν κακό· απλώς δεν ήταν η κατεύθυνση που ήθελα.