Paranoia: The Uncooperative Board Game

Έχω πολύ καλές αναμνήσεις από το Paranoia RPG, από εκείνα τα φοιτητικά sessions όπου οι κλώνοι είχαν προσδόκιμο ζωής λεπτών και το «traitor! zapzapzap!» ήταν σχεδόν καθημερινή γλώσσα. Γι’ αυτό πήρα το επιτραπέζιο με μισή καρδιά: το setting μου φαινόταν δύσκολο να μεταφερθεί σε ταμπλώ, η πρόσφατη πορεία της Modiphius δεν μου ενέπνεε μεγάλη εμπιστοσύνη και η απουσία online υλικού ήταν κανονικό red flag.

Στον πυρήνα του, είναι ένα ασόβαρο παιχνίδι αμοιβαίας εξόντωσης. Οι παίκτες προδίδουν, σκοτώνουν και σαμποτάρουν ο ένας τον άλλον με take-that διάθεση που φτάνει σε επίπεδα Cutthroat Kingdoms. Η αλληλεπίδραση δεν είναι ευγενική, ούτε προσποιείται ότι είναι: το τραπέζι μπορεί να μετατραπεί πολύ γρήγορα σε μια σειρά από «ποιος θα προλάβει να καταστρέψει ποιον».

Και οι κανόνες του χάους δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για ισορροπία. Μπορείς να πας σε ένα dispenser, να σου κάτσει μια μίνι πυρηνική βόμβα και να καθαρίσεις τον μισό χάρτη, επειδή έτσι αποφάσισε το παιχνίδι. Οι πρώτοι δύο ή τρεις θάνατοι είναι πρακτικά το εισιτήριο εισόδου· αν η παρέα δεν ξενερώσει εκεί, αρχίζει να εμφανίζεται μια διεστραμμένη στρατηγική μέσα στην αναμπουμπούλα. Σε μερικά ευτράπελα μού θύμισε ακόμη και Combat Commander, αφού ο βασικός του μηχανισμός έχει παρόμοια αίσθηση.

Πριν από δέκα χρόνια, μάλλον θα του έγραφα διθυράμβους και θα το χρησιμοποιούσα ως αφορμή για σπόντες προς κάθε eurogamer που θέλει τα πάντα τακτοποιημένα. Σήμερα το βλέπω πιο ψύχραιμα: το έπαιξα με χαρά και θα το ξανάπαιζα υπό τις σωστές συνθήκες, σε ένα event τύπου Dungeon Derby ή σε εκδρομή με την κατάλληλα ανώριμη παρέα. Για κάποιον που δεν ξέρει το setting, όμως, φοβάμαι ότι το αστείο θα στεγνώσει γρήγορα — ειδικά αν περάσει είκοσι λεπτά σφαγιαζόμενος χωρίς να προλαβαίνει να παίξει.