Paranoia: The Uncooperative Board Game

Το Paranoia μου ξυπνά αναμνήσεις από φοιτητικά τραπέζια γεμάτα κλώνους που δεν προλάβαιναν να ζεστάνουν την καρέκλα τους, κατηγορίες για προδοσία και το Computer να παίρνει πάντοτε τον τελευταίο λόγο. Γι’ αυτό πλησίασα το επιτραπέζιο με μισή καρδιά: το setting δύσκολα χωρά σε ταμπλό, ενώ η πρόσφατη πορεία της Modiphius δεν εμπνέει ακριβώς τυφλή εμπιστοσύνη. Τελικά, όμως, βρήκα εδώ κάτι που τουλάχιστον καταλαβαίνει ότι το Paranoia δεν είναι χώρος για αξιοπρέπεια.

Η βασική ροή είναι μια αλυσίδα από κινήσεις, επιθέσεις και ευκαιρίες να χαλάσεις τη ζωή των άλλων, με τους παίκτες να εκτελούν, να προδίδουν και να πετάνε ο ένας τον άλλο έξω από το πλάνο χωρίς πολλή λογική ή ισορροπία. Το take-that δεν είναι μπαχαρικό· είναι ολόκληρο το γεύμα. Μπορείς να βρεθείς σε έναν dispenser, να σου κάτσει μια μίνι πυρηνική βόμβα και ξαφνικά ο μισός χάρτης να έχει πολύ σοβαρότερα προβλήματα από τα δικά σου.

Στους πρώτους δύο ή τρεις θανάτους υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να ξενερώσεις, ιδίως αν η παρέα αποφασίσει ότι ο ρόλος σου είναι να σφάζεσαι επί είκοσι λεπτά χωρίς να παίζεις ουσιαστικά. Αν το ξεπεράσετε, αρχίζει να ξεπροβάλλει μια διεστραμμένη στρατηγική μέσα από τα ατυχήματα και τις αλληλοκαρφωμένες αποφάσεις. Ο βασικός μηχανισμός έχει κάτι από Combat Commander: όχι επειδή αντιγράφει το θέμα του, αλλά επειδή τα ευτράπελα της στιγμής μπορούν να γίνουν η ιστορία που θα λέτε μετά. Και τότε κάποιος θα σε πουλήσει για ένα αστείο. Θα το απολαύσει κιόλας.

Πριν από δέκα χρόνια ίσως να το υπερασπιζόμουν με πολύ μεγαλύτερο ενθουσιασμό απέναντι στους απανταχού eurogamers. Τώρα το βλέπω πιο καθαρά: δεν είναι ισορροπημένο, δεν είναι φιλόξενο σε όποιον δεν αγαπά ήδη το setting, και θέλει ειδική παρέα και ειδική διάθεση. Παρ’ όλα αυτά, σε ένα event τύπου Dungeon Derby, με κόσμο που ξέρει ότι ήρθε για να τον προδώσουν, θα το ξανάβαζα στο τραπέζι με χαρά.