Pax Renaissance

Είχα ακούσει καλά λόγια για το Pax Renaissance, κι έτσι το έβαλα στο τραπέζι παρά τη γνωστή μου δυσανεξία στις δημιουργίες του Phil Eklund. Διάβασμα, εξήγηση που στράγγισε τον άνθρωπο που την ανέλαβε, player aids: στο τέλος δεν είχα στρατηγική, είχα πονοκέφαλο και μια νίκη που έμοιαζε να συνέβη κατά λάθος. Εντυπωσιακή οικονομία στην προσβασιμότητα.

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι ζητά να διαχειριστείς κάρτες και επιλογές γύρω από καλύβες, σπίτια και orders, ενώ οι πέντε διαφορετικοί τύποι conflict φορτώνουν κάθε αναμέτρηση με άλλη μια στρώση εξαιρέσεων και συνέπειας. Το ενδιαφέρον είναι πως η επιλογή κάρτας εκεί δεν είναι απλή λεπτομέρεια: όταν παίζαμε ότι παίρνεις το πάνω φύλλο αντί να διαλέγεις όποιο θέλεις, η παρτίδα γινόταν πιο τυχαία αλλά και, παράδοξα, πιο εύπεπτη.

Με τον κανόνα όπως προορίζεται, η σειρά επιλογών αφήνει τον προπορευόμενο να χτίζει προβάδισμα ευκολότερα, και το παιχνίδι μοιάζει πιο snowbally. Οι συγκρούσεις, πάντως, δεν είναι διακοσμητικές: η κόντρα καταλήγει σκληρή και βρώμικη μέχρι το τελικό σκορ, οπότε όποιος θέλει να στριμώχνει τους άλλους παίκτες θα βρει υλικό εδώ.

Υπάρχει παιχνίδι στο Pax Renaissance, και όταν όλα κουμπώσουν η τελική του σύγκρουση είναι πολύ διασκεδαστική. Αλλά με πέντε είδη conflict, κανόνες που αντέχουν παρερμηνείες οι οποίες συχνά βγάζουν περισσότερο νόημα από την πρόθεση, και κάρτες που θα ήθελαν λίγη περισσότερη ισορροπία, για μένα παραμένει ένα μάλλον σκληρό pass.