Pax Renaissance

Να το πω καθαρά: δεν αγαπώ το Pax Renaissance. Άλλη μία απάλευτη δημιουργία του ψυχωτικού μαστρο-φιλ, τουλάχιστον για μένα. Είχα ακούσει καλά λόγια και το τσίμπησα, ενώ ο Φώτης είχε ήδη παίξει τρεις-τέσσερις παρτίδες και του άρεσε, οπότε είπαμε να του δώσουμε μια ευκαιρία. Διαβάσαμε, ο Φώτης ίδρωσε για να το εξηγήσει, είχαμε και player aids μπροστά μας — κι εγώ πάλι δεν κατάλαβα σχεδόν τίποτα.

Το παιχνίδι απλώνει μπροστά σου τόσα διαφορετικά πράγματα ώστε δεν κατάφερα ποτέ να πιάσω τι ακριβώς πρέπει να κυνηγάω. Τα πέντε διαφορετικά είδη conflict ειδικά μου φάνηκαν υπερβολικό φορτίο: αντί να μου ξεκαθαρίζουν τις επιλογές, έκαναν κάθε κατάσταση να μοιάζει με νέο μικρό μάθημα κανόνων. Γύρο με τον γύρο δεν έχτισα στρατηγική· απλώς προσπαθούσα να μη χαθώ.

Και η αλληλεπίδραση δεν μου έδωσε το κίνητρο να επιμείνω. Οι κάρτες και οι συγκρούσεις υποτίθεται ότι είναι το σημείο όπου οι παίκτες μπλέκονται μεταξύ τους, αλλά εγώ τις ένιωθα περισσότερο σαν έναν θόρυβο από εξαιρέσεις και ασαφείς προτεραιότητες. Σε κάποια εντελώς ράντομ φάση κέρδισα επειδή ήταν Παρασκευή, ή τουλάχιστον έτσι φάνηκε, και το μόνο σίγουρο ήταν ότι στο τέλος πονούσε το κεφάλι μου.

Δεν ξέρω πώς μπορεί κάποιος να διασκεδάζει με τέτοια παιχνίδια, αλλά de gustibus. Ένα κάπως hard pass από μένα. Ίσως το ίδιο παιχνίδι, χωρίς τα πέντε conflict types και με λίγη περισσότερη ισορροπία στις κάρτες, να μπορούσε να μου φανεί καλό. Έτσι όπως το έζησα όμως: απαπαπα.