Pax Viking

Είμαι μεγάλος αρνητής του μεγαλείου του Έκλουντ και, ειλικρινά, το BDSM με κάρτες έχει πάψει προ πολλού να είναι το χόμπι μου. Το Pax Viking, όμως, το γυρόφερνα καιρό, μέχρι που το πέτυχα σε προσφορά και είπα το κλασικό «εντάξει, ο γιος του ίσως να βγαίνει στο τραπέζι». Και να που βγήκε: μοιάζει να ξεφεύγει αρκετά από τα άλλα Pax, κυρίως επειδή οι κανόνες διαβάζονται και, ως επί το πλείστον, καταλαβαίνεις γρήγορα τόσο τι συμβαίνει όσο και τι πρέπει να κυνηγήσεις.

Κάθε παίκτης αναλαμβάνει έναν Βίκινγκ οπλαρχηγό, με καράβια και ασκέρια, και ξεκινά να μαζεύει δόξα απλώνοντας φωτιά και τσεκούρι από τον παγωμένο Βορρά ως την άκρη της Ανατολής. Η βασική του ροή είναι πολύ πιο βατή από την πρώτη επαφή με άλλα παιχνίδια της σειράς: δεν σε πνίγει αμέσως σε έναν ωκεανό πληροφορίας, αλλά σου δίνει καθαρά τον χώρο να στήσεις πλάνο και να το εξελίξεις.

Στο τραπέζι μπλέκει λίγο area control, λίγο κάρτες-και-καράτε, λίγο engine building και, πάνω απ’ όλα, πολλή διπλωματία. Οι παίκτες δεν παίζουν απλώς παράλληλα· σχηματίζουν στρατηγικές, διαβάζουν ο ένας τις προθέσεις του άλλου και παλεύουν για το ποιος θα βρεθεί στην κατάλληλη θέση όταν μετρήσει η νίκη. Για τις πρώτες παρτίδες, το σταθερό intro Saga deck ανάλογα με τον αριθμό παικτών είναι πολύ καλή ιδέα: κρατά τα πράγματα σε ροή και βοηθά την αλληλεπίδραση να βγει μπροστά χωρίς να γίνεται αμέσως κουβάρι.

Το δοκιμάσαμε με πέντε και τσούλησε μια χαρά· μας άρεσε μάλιστα τόσο ώστε το ξαναπαίξαμε αμέσως, αυτή τη φορά με τρεις παίκτες και μια πολύ πιο grand guignol παρτίδα, όπου τρεις άνθρωποι ήταν στην κόψη του ξυραφιού για τη νίκη. Με το standard παιχνίδι και το standard Saga deck, το θεωρώ πολύ καλή εμπειρία. Έχει βάθος, αλλά έχει και αρκετές ευκαιρίες να φλοτσάρει μια παρτίδα, ειδικά με εντελώς τυχαίο Saga setup — ασφαλώς υπάρχει και κόσμος που απολαμβάνει αυτό το «εκλουντιανό» επίπεδο δυσκολίας για να νιώθει ξεχωριστός. Αν, πάντως, φοβάστε τα Pax ή τα έχετε ήδη βάλει στο μάτι, αυτό είναι το κομμάτι της σειράς που αξίζει να κοιτάξετε.