Petrichor

Μπήκα στο Petrichor ξέροντας ότι η χιπστεριά του ίσως με έστελνε κατευθείαν στη λίστα ανταλλαγών. Δεν περίμενα όμως να είναι τόσο κακό. Έχει ενδιαφέρον και μερικές καινοτόμες ιδέες. Είναι και τρύπιο.

Ο πυρήνας του παιχνιδιού στηρίζεται σε μηχανισμούς που θέλουν να μοιάζουν φρέσκοι, αλλά δεν καταφέρνουν να συνδεθούν σε μια καθαρή, ικανοποιητική ροή. Η ακολουθία του παιχνιδιού δεν χτίζει ένταση· τη συσσωρεύει άτσαλα, αφήνοντας τους προβληματικούς μηχανισμούς να κάνουν όλη τη βαριά δουλειά.

Η αλληλεπίδραση είναι έντονο take-that, όχι η ευχάριστη μορφή του όπου διαβάζεις τον αντίπαλο και του χαλάς ένα σχέδιο. Εδώ καταλήγεις να δέχεσαι χτυπήματα από ένα σύστημα που ήδη παλεύει με τον εαυτό του, και η παρτίδα μπορεί να φορτίσει τόσο ώστε μετά να χρειάζεται κανονικός καβγάς για να ξεθυμάνει το τραπέζι. Το rulebook, ας πούμε, αξίζει ένα ξερό «βάλτε house rule».

Η υποψία μου είναι ότι το παιχνίδι σχεδιάστηκε περισσότερο για να τραβήξει βλέμματα στο Kickstarter παρά για να αντέξει επαναλαμβανόμενο παιχνίδι. Και όταν η απάντηση στις αδυναμίες του σχεδίου είναι να τις μπαλώσει ο κόσμος μόνος του, δεν μιλάμε για ευελιξία· μιλάμε για παράδοση άλυτης εργασίας στον πελάτη. Το Petrichor έχει ιδέες, αλλά δεν έχει το παιχνίδι που θα έπρεπε να τις κρατά όρθιες.