Petrichor

Όταν το στήριξα, ήξερα ότι έμπαινα σε λίγο χιπστερικά νερά και υποψιαζόμουν πως θα κατέληγε χαμηλά στη συλλογή μου — ή ψηλά στη λίστα για ανταλλαγή, όταν πάθω το σχετικό εγκεφαλικό. Δεν περίμενα όμως να είναι τόσο κακό. Υπάρχει ενδιαφέρον εδώ, υπάρχουν και μερικές καινοτόμες ιδέες, αλλά το παιχνίδι μοιάζει με καράβι που μπάζει νερά από παντού λόγω του ίδιου του σχεδιασμού του.

Στον πυρήνα του, το Petrichor στηρίζεται σε μηχανισμούς που θέλουν να δώσουν κάτι διαφορετικό και, μεμονωμένα, έχουν ψωμί. Το πρόβλημα είναι πως στην πράξη δεν δένουν σε μια ομαλή εμπειρία: η ροή της παρτίδας σκοντάφτει σε προβληματικούς μηχανισμούς και η αίσθηση είναι ότι το gameplay δεν έχει δεχτεί την προσοχή που χρειαζόταν.

Η αλληλεπίδραση δεν μένει σε ένα ευχάριστα ανταγωνιστικό επίπεδο. Το take-that στοιχείο βγαίνει ωμό και τιμωρητικό, με τρόπο που ανεβάζει την πίεση αντί να κάνει τις επιλογές πιο ενδιαφέρουσες. Στη δική μας παρτίδα τσιτωθήκαμε τόσο πολύ, που μετά το τέλος έπεσε κανονικός τσακωμός απλώς για να ξεθυμάνει η χύτρα. Είχα χρόνια να δω παιχνίδι να μας φτάνει εκεί.

Για μένα, αυτή είναι κλασική περίπτωση όπου ο σχεδιαστής μοιάζει να ενδιαφέρθηκε περισσότερο για το πώς θα τραβήξει κόσμο στο Kickstarter παρά για το αν το παιχνίδι στέκεται στο τραπέζι. Και το ότι η απάντηση στην κριτική για τα προβλήματα ήταν «βάλτε house rule» κάνει την υπόθεση διπλά απογοητευτική. Δεν θέλω να αγοράζω ένα παιχνίδι και να καλούμαι εγώ να επιδιορθώσω τα θεμέλιά του.