Pipeline

Είχα καιρό να το ξαναφέρω στο τραπέζι, οπότε χάρηκα που το Pipeline επέστρεψε — μαζί με την ελπίδα ότι κάποτε θα κάτσει και το Rolling Freight. Το παίξαμε τρεις, με το Emerging Markets για λίγη φρεσκάδα, και η εντύπωσή μου έμεινε πάνω-κάτω ίδια με τις προηγούμενες παρτίδες: είναι ωραίο παιχνίδι, αλλά σίγουρα δεν είναι για όλους. Κάπου στη γωνία το Horseless γελάει ήδη εις βάρος μας.

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι ζητά να στήσεις το δίκτυό σου σαν ένα παζλ σωλήνων: να αγοράζεις και να τοποθετείς κομμάτια έτσι ώστε οι συνδέσεις να βγάζουν νόημα και να οδηγούν εκεί που πρέπει. Είναι αυτή η διαδικασία που του δίνει τη γοητεία του, αλλά και τη fiddly πλευρά του· θέλει προσοχή στις λεπτομέρειες και μια παρέα που να απολαμβάνει πραγματικά το χωρικό στρίμωγμα.

Με τρεις παίκτες, το Emerging Markets έβαλε παραπάνω αλατοπίπερο μέσω των νέων goal cards. Μερικά από αυτά ήταν αρκετά kinky και, όπως έκατσαν στη δική μας παρτίδα, έδωσαν ενδιαφέρουσες κατευθύνσεις και επιπλέον πράγματα να κυνηγήσουμε. Βέβαια, αυτό λειτουργεί μόνο όταν όλοι έχουν καταλάβει τι ακριβώς πρέπει να κάνουν — αλλιώς οι στόχοι μοιάζουν περισσότερο με αινίγματα που κάθονται στο τραπέζι και μας κοιτούν.

Συνολικά, το Pipeline είναι πολύ τίμιο και μου αρέσει να επιστρέφω σε αυτό πού και πού. Δεν θα το πρότεινα αδιάκριτα, ούτε θα το έβαζα κάθε εβδομάδα στο πρόγραμμα· αλλά όταν όλοι θέλουν να παίξουν Τέτρις με σωλήνες, κάνει ακριβώς αυτό που υπόσχεται.