Planta Nubo

Με Devir στην παραγωγή και Keller, Ode και Uwe στη σχεδιαστική ομάδα, περίμενα το Planta Nubo να είναι από εκείνα τα παιχνίδια που κάνουν τον κόσμο να μιλάει. Αντί γι’ αυτό, βρήκα ένα ευχάριστο euro με καλές ιδέες, που όμως καταλήγει πολύ πιο άνετο και πολύ λιγότερο αξιομνημόνευτο απ’ όσο υποσχόταν το pedigree του.

Στον πυρήνα του ανακατεύει action grid, λίγο τρισδιάστατο Tetris και έναν πραγματικά έξυπνο μηχανισμό διαχείρισης ενέργειας. Χτίζεις και τοποθετείς πράγματα στη φάρμα σου, προσπαθώντας να αξιοποιήσεις τον χώρο και τους διαθέσιμους μηχανισμούς, ενώ η ενέργεια δίνει μια χρήσιμη κατεύθυνση στις επιλογές σου. Στο χαρτί, η μίξη αυτή έχει προοπτικές.

Στην πράξη, όμως, το παιχνίδι σπάνια σε πιέζει. Κάνεις συνεχώς πολλά, πληθωρικά πράγματα χωρίς να νιώθεις ότι πρέπει να στριμωχτείς ή να πάρεις ιδιαίτερα επώδυνες αποφάσεις. Οι επιλογές για extensions φαίνεται πως υπάρχουν ώστε να σε σπρώχνουν να τα πάρεις όταν εμφανίζονται και όχι όποτε περισσεύει ένα action· λογική πρόθεση, μόνο που η ισορροπία των καρτών και των φαρμών δεν ακολουθεί πάντα. Κάποια είναι απλώς καλύτερα από άλλα, ειδικά στις αρχικές επιλογές, κι έτσι η πίεση μετατρέπεται λιγότερο σε ενδιαφέρον δίλημμα και περισσότερο σε μια μικρή υπενθύμιση ότι κάποιος ξέχασε να φέρει ζυγαριά στο θερμοκήπιο.

Δεν θα πω ότι δεν πέρασα καλά. Απλώς δεν έσκισα και τα ιμάτιά μου. Και το αναγραφόμενο 30λεπτο μάλλον αφορά τον χρόνο που χρειάζεται κανείς για να ψάχνει επεξηγήσεις εικονιδίων στο manual, όχι το παιχνίδι: με εξήγηση, η εμπειρία είναι σίγουρα υπόθεση δύο και πλέον ωρών. Τελικά, το Planta Nubo είναι συμπαθητικό, αλλά για μένα totally forgettable.