Plutocracy

Όταν με ρωτούν αν τρώω τα μούτρα μου στο crowdfunding, να μια περίτρανη απάντηση: το Plutocracy. Ευτυχώς ήταν φθηνό, γιατί το θέμα και το concept του είναι ακριβώς το είδος του δολώματος στο οποίο πέφτω με τα μούτρα. Ακόμη και το εξώφυλλο του κόμικ κάνει σωστά τη δουλειά του· κρίμα που τα εσωτερικά του πάνελ μοιάζουν σαν να τα έβαψε ο γιος μου με νερομπογιές.

Στον πυρήνα του έχει time management, σε λογική που μου θύμισε το auZtralia, μαζί με περιστρεφόμενους πλανήτες. Η ιδέα είναι να εκμεταλλεύεσαι την περιστροφή τους για να κόβεις δρόμο και να οργανώνεις αποδοτικά τις κινήσεις σου. Στα χαρτιά, αυτό είναι πανέμορφο: μια διαστημική κούρσα προγραμματισμού πάνω σε έναν χάρτη που αλλάζει.

Παράλληλα υπάρχουν area majority και market manipulation, άρα θεωρητικά οι παίκτες ανταγωνίζονται για επιρροή και για τις αγορές αγαθών. Στην πράξη, όμως, η αλληλεπίδραση και οι επιλογές στενεύουν γρήγορα σε μια ξερή άσκηση optimisation. Υπάρχει ουσιαστικά ένα σωστό μονοπάτι, ενώ ειδικά στο fixed/balanced setup η σειρά των γύρων φαίνεται να καθορίζει πάνω-κάτω τον νικητή. Μπράβο: ένα παιχνίδι για πλανητικές τροχιές που καταλήγει να κινείται σε ράγες.

Είναι μεγάλο κρίμα, γιατί με λίγες προσθήκες και αλλαγές —περισσότερες αγορές αγαθών ανά πλανήτη, διαφορετικές αποστάσεις και καλύτερο χρονισμό στην περιστροφή— θα μπορούσε να γίνει ένα αξιοπρεπές just another euro. Όπως είναι τώρα, η μόνη συγκίνηση είναι να το έχεις παίξει και μετά να διαβάζεις reviews και να βλέπεις βίντεο που επιμένουν ότι υπάρχει ζωή στον Άρη, ή έστω βάθος μεγαλύτερο από το πάχος του χαρτιού στο οποίο τυπώθηκε. Hard pass.