Power Struggle

Το είχαμε καιρό στο στόχαστρο, αλλά το Power Struggle όλο έμενε εκτός: θέλει πεντάδα, κι εμείς μονίμως ξεκινούσαμε να τη μαζέψουμε μόνο και μόνο για να λακίσει κάποιος στην πορεία. Όταν επιτέλους το καταφέραμε, η πρώτη μου σκέψη ήταν πως θα μπορούσε άνετα να λέγεται «ΔΕΚΟ: The Board Game». Έχει εκείνον τον απολαυστικό παραλογισμό της μεγάλης εταιρείας, τόσο οικείο που σχεδόν με έκανε να νιώσω ξανά στη μόνιμη δουλειά μου — αλλά με πολύ καλύτερη παρέα και λιγότερες συνέπειες.

Πρόκειται για μια απλή και καθαρή μίξη area control και negotiation. Προσπαθούμε να αρπάξουμε τον έλεγχο διαφορετικών κομματιών μιας μεγάλης εταιρείας, ελέγχοντας τα επιμέρους τμήματα κάθε διεύθυνσης. Η βασική ιδέα γίνεται αμέσως κατανοητή και το παιχνίδι κυλάει όμορφα, χωρίς να με πνίγει σε περιττή διαδικασία.

Εκεί που ζωντανεύει πραγματικά είναι στο τραπέζι: υπάρχει νταβαντούρι, παζάρι και η απαραίτητη τριβή καθώς όλοι προσπαθούν να αποκτήσουν επιρροή εκεί που τους συμφέρει. Δεν είναι κουραστικό, αντίθετα βγάζει ωραία γούστα ακριβώς επειδή αναγκάζει την παρέα να κοιτάζει συνεχώς τι κάνουν οι υπόλοιποι και να κινείται ανάμεσα στον έλεγχο περιοχών και τη διαπραγμάτευση.

Οι μηχανισμοί είναι ωραίοι και δεμένοι, όμως το scoring είναι ξεκάθαρα το αδύναμο σημείο του. Μου έβγαλε λίγο εκείνα τα φαινόμενα Greed Incorporated, κι αυτό είναι κρίμα, γιατί όλη η υπόλοιπη εμπειρία έχει αρκετό κέφι. Παρ’ όλα αυτά, το Power Struggle παίζεται πολύ ευχάριστα — αρκεί να το κρατήσετε αυστηρά για πεντάδα.