Prime Minister

Από τα αλώνια στα σαλόνια, λοιπόν: βρετανική εσωτερική πολιτική και πολιτικές μηχανορραφίες σε GMT συσκευασία. Το Prime Minister είναι άκρως θεματικό, με κανόνες που μπαίνουν σχετικά εύκολα και μηχανισμούς αρκετά απλούς ώστε να υπηρετούν το θέμα χωρίς να το πνίγουν. Μου θύμισε την ίδια οικογένεια εμπειριών με τα Βερσαλίες και Churchill, μόνο που εδώ η υπόσχεση είναι λιγότερο το μεγάλο πολιτικό δράμα και περισσότερο το προσωπικό μαχαίρι μέσα στο ίδιο σου το κόμμα.

Οι παίκτες χωρίζονται σε δύο παρατάξεις και παίζουν κάρτες που επηρεάζουν τα βασικά ζητήματα της αγγλικής εσωτερικής πολιτικής της εποχής. Το ζητούμενο δεν είναι απλώς να στριμώξεις την αντίπαλη παράταξη: πρέπει ταυτόχρονα να κινείσαι μέσα στη δική σου, να υπονομεύεις τον αρχηγό σου και να χτίζεις τη δική σου διαδρομή προς την κορυφή. Η αλληλεπίδραση, δηλαδή, είναι πολιτική με την πιο άβολη έννοια: συνεργάζεσαι όσο σε συμφέρει και ψάχνεις πότε μπορείς να γίνεις χαλίφης στη θέση του χαλίφη χωρίς να βουλιάξεις μαζί με το κόμμα σου.

Στην πράξη, όλο το παιχνίδι περιστρέφεται γύρω από το πότε θα κάνεις την αποστασία σου και αν θα προλάβεις να βγεις από πάνω. Έχει κάτι από Founding Fathers, το οποίο επιχειρεί παρεμφερή πράγματα με πιο σύνθετο τρόπο, αλλά το Prime Minister παραμένει μακρόσυρτο και, τουλάχιστον στη δική μου παρτίδα, άρχισε να επαναλαμβάνει το ίδιο μοτίβο. Όταν και τα συμβάντα που έρχονται στο τραπέζι είναι από ελαφρώς έως πολύ αδιάφορα, η ίντριγκα χάνει γρήγορα την αιχμή της.

Μετά από περίπου δύο ώρες, το σταματήσαμε στο 60% της παρτίδας, επειδή νιώθαμε ότι βλέπαμε ξανά και ξανά την ίδια πολιτική παράσταση. Δεν το θεωρώ κακό παιχνίδι· απλώς πολύ δύσκολα θα το ξανάπαιζα. Ίσως έδινα μια ευκαιρία στο γρήγορο tournament game, αλλά εκεί το παιχνίδι ζητά να το γνωρίζεις ήδη πολύ καλά και να ξέρεις τι έρχεται, αφού το περιθώριο λάθους είναι σχεδόν μηδενικό. Thank you, next.