Pulp Invasion

Το Pulp Invasion είναι από εκείνα τα παιχνίδια που, μόλις στρωθούν στο τραπέζι, δείχνουν να τηρούν την υπόσχεσή τους. Η αισθητική και η ατμόσφαιρα είναι ακριβώς όπως τις περίμενα από το Kickstarter: pulp, θεματικές και αρκετά δυνατές ώστε να θέλω να το ξαναστήσω. Δυστυχώς, το gameplay δεν με κέρδισε στον ίδιο βαθμό — και το λέω με την επιφύλαξη κάποιου που δεν θεωρεί τον εαυτό του ειδικό στα solo παιχνίδια.

Στον πυρήνα του, είναι ένα solo παιχνίδι με στρατηγική, management και αρκετό replayability. Υπάρχουν αποφάσεις να ζυγίσεις και πράγματα να διαχειριστείς, άρα δεν πρόκειται για μια εντελώς παθητική εμπειρία. Παρ’ όλα αυτά, ο τρόπος με τον οποίο ανεβάζει τη δυσκολία δεν μου φάνηκε ιδιαίτερα ικανοποιητικός.

Το πρόβλημα είναι ότι σε ορισμένες περιπτώσεις η πίεση δεν μοιάζει με κάτι που μπορώ να αντιμετωπίσω καλύτερα με σωστό παιχνίδι, αλλά με μια απλή καταδίκη χωρίς ουσιαστική δυνατότητα αντίδρασης. Το X1 expansion το σώζει κάπως για μένα, μετατρέποντάς το σε μια ελαφριά head-to-head εμπειρία: ο ένας παίκτης παίζει το σύνθετο παιχνίδι, ενώ ο άλλος παρακολουθεί και παρεμβαίνει στοχευμένα για να του κάνει τη ζωή δύσκολη. Είναι μια καλή λύση όταν είμαστε δύο, ο ένας θέλει να παίξει κανονικά και ο άλλος δεν έχει όρεξη να καεί, αλλά θέλει να συμμετέχει.

Αυτή ήταν πάνω-κάτω η πρώτη μου εντύπωση τον Γενάρη, και η επιστροφή μου δεν την ανέτρεψε. Το ξανάστησα κάποια στιγμή, όταν κουράστηκα από την οθόνη του PC και ήθελα να το συγκρίνω με τα solo deckbuilders που παίζω τελευταία, αλλά το άφησα στη μέση. Δεν είναι κακό παιχνίδι· απλώς νιώθω ότι θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερο. Για μένα, hard pass(ιέντζα).