Raccoon Tycoon

Η Κυριακή ξεκίνησε με θρίαμβο της εσωτερικής διπλωματίας: η τροπολογία «θα λείψω μία ώρα για καφέ με τον Ελβετό μετανάστη» μετατράπηκε επιτυχώς σε «μαζευόμαστε με τα παιδιά για οκτώ ώρες παιχνίδια και μετά σινεμά». Με νέο πιθανό μέλος της παρέας στον άμαχο πληθυσμό, μέχρι να συγκεντρωθούμε όλοι στήσαμε ένα ρακούν που είναι και tycoon. Ο κύριος Drover δεν έχει ακόμη συγχωρεθεί για την αρπαχτή-φλότσα του Rebellion, αλλά ο τίτλος εδώ με κέρδισε αρκετά ώστε να αγνοήσω ακόμη και την αρνητική εισήγηση γνωστού χίπστερ/ινφλουένσερ του ελληνικού gaming.

Στον πυρήνα του, το Raccoon Tycoon είναι αρκετά απλό: παραγωγή πόρων και χειρισμός της αγοράς. Οι παίκτες κινούνται μέσα σε αυτό το οικονομικό πλαίσιο, με στόχο να αξιοποιήσουν την παραγωγή και τις μεταβολές της αγοράς προς όφελός τους. Δεν προσποιείται πως είναι κάτι τρομερά βαρύ ή περίπλοκο, και αυτό βοηθά πολύ στο να μπει εύκολα στο τραπέζι.

Εκεί που αποκτά πραγματικό ενδιαφέρον είναι οι πλειστηριασμοί για τις βασικές κάρτες σκοραρίσματος. Χωρίς αυτούς, θα μιλούσαμε για ένα απολύτως μέτριο παιχνίδι αγοράς. Με αυτούς όμως, οι παίκτες αναγκάζονται να κοιτάζουν ο ένας τις επιλογές του άλλου και να αποφασίζουν πότε αξίζει να πιέσουν, ενώ το αρκετά έξυπνο set collection στο σκοράρισμα δίνει ουσία σε όσα διεκδικούν.

Το αποτέλεσμα δεν είναι κάποιο κρυμμένο αριστούργημα, αλλά ένα γαμάτο light/gateway game που ανεβαίνει ένα καθαρό κλικ πάνω από τη μετριότητα. Παίζεται εύκολα και από non-gamers, και οι πλειστηριασμοί του προσφέρουν ακριβώς την αλληλεπίδραση που χρειάζεται για να μη μείνει απλώς ένα χαριτωμένο παιχνίδι με ρακούν.