Red Light: A Star is Porn

Το κουβάλησα μαζί μου σαν καθαρό αστείο, για την εικονογράφηση και για την αρκετά γενναία απόφασή του να μη στρογγυλεύει το θέμα του. Τελικά έγινε runaway hit. Πίσω από το ωραίο, άσεμνο περιτύλιγμα υπάρχει κανονικό παιχνίδι, κι αυτό ήταν η ευχάριστη έκπληξη.

Στον πυρήνα του κάνει πράγματα που θα αναγνωρίσεις από το Munchkin: κοιτάς το χέρι κάποιου, του κλέβεις μια κάρτα, του χαλάς τη δουλειά. Απλώς εδώ δεν λες «βλέπω το χέρι σου και κλέβω μια κάρτα»· λες «σου παίζω διπλό οπίσθιο γρόθισμα». Η αλληλεπίδραση είναι άμεση, χαζοχαρούμενη και ακριβώς όσο κακόβουλη χρειάζεται για να αρχίσουν τα γέλια.

Το σημαντικό είναι ότι αυτή η φασαρία δεν γυρίζει ατελείωτα γύρω από τον εαυτό της. Το παιχνίδι έχει αρχή, μέση και τέλος, ίσως πιο καθαρά κι από το Munchkin, κι έτσι η παρέα δεν μένει απλώς να πετάει ατάκες πάνω από μια τράπουλα. Με δύο ή τρεις παίκτες δουλεύει καλύτερα· στους τέσσερις ή πέντε η ίδια φασαρία απλώνει περισσότερο απ’ όσο πρέπει. Και τότε ποιος θα προλάβει να κρατήσει την αξιοπρέπειά του;

Δεν είναι τίτλος για να γράψεις σπίτι. Είναι όμως ένας τίμιος, αστείος μικρός καβγάς που θα παίξεις δυο-τρεις φορές με την ίδια παρέα και θα περάσεις καλά. Και το ότι το παιχνίδι που έκανε re-implement, το Squillo, λέγεται πως είναι ακόμη χειρότερος θεματικός βόθρος, ειλικρινά με έπεισε ότι πρέπει να το βρω.