Scarface 1920: Bloody Business

Είχα μεγάλες προσδοκίες για το Scarface 1920, κι έτσι η αδιαφορία που μου άφησε το βασικό παιχνίδι πόνεσε λίγο παραπάνω. Τα μεγάλα sandbox αμερικάνικα με μινιατούρες και υποσχέσεις για ελευθερία θέλουν προσοχή: είναι πολύ εύκολο να απλωθούν παντού και να μη συμβαίνει τίποτα που να σε νοιάζει. Το Bloody Business έμεινε λοιπόν καιρό στο ράφι μαζί με τα υπόλοιπα παρελκόμενά του, μέχρι που το ξαναέπιασα σχεδόν από τύχη. Ευτυχώς.

Στον πυρήνα του, το Scarface 1920 παραμένει παιχνίδι ελέγχου περιοχών, μόνο που τώρα οι περιοχές έχουν επιτέλους λόγο να γίνουν πεδίο μάχης. Το Bloody Business, μαζί με την εναλλακτική τράπουλα γεγονότων και τις νέες συμμορίες, δίνει στις κινήσεις περισσότερο δόντι: δεν απλώνεσαι απλώς στον χάρτη, αλλά ψάχνεις πού θα στριμώξεις τον άλλον, πού θα του χαλάσεις το σχέδιο και πού αξίζει να πέσει το πιστολίδι.

Από γύρο σε γύρο, η νέα ύλη κρατά την πίεση ψηλά και κάνει την αλληλεπίδραση πολύ πιο άμεση. Θα μπλοκάρεις, θα χτυπήσεις, θα μπλεχτείς σε ίντριγκες, και κάποιος θα βρεθεί να κοιτάζει μια περιοχή που νόμιζε δική του ενώ εσύ χαμογελάς αθώα από την άλλη πλευρά του τραπεζιού. Αυτό είναι το Scarface που περίμενα: όχι ένα ήσυχο παιχνίδι παρουσίας, αλλά μια σύγκρουση όπου οι παίκτες ασχολούνται συνεχώς ο ένας με τον άλλον.

Η επέκταση έπρεπε να βρίσκεται στο βασικό κουτί, γιατί μεταμορφώνει ένα αδιάφορο area-control σε ένα σύνθετο, άγριο παιχνίδι με πολύ ξύλο και πραγματική ένταση. Το τίμημα είναι η διάρκεια: σε δύο παρτίδες τεσσάρων παικτών, το μακελειό ξεπέρασε τις τέσσερις ώρες κάθε φορά. Εγώ πέρασα εξαιρετικά, αλλά αν δεν αντέχεις το take-that, μην πλησιάσεις αυτό το τραπέζι.