Scarface 1920: Bloody Business

Είχα μεγάλες προσδοκίες για το Scarface όταν βγήκε στο Kickstarter, κι όμως το βασικό παιχνίδι μας είχε απογοητεύσει. Τα μεγάλου μεγέθους sandbox αμερικάνικα παιχνίδια, σαν τα Western Legends, Xia ή Firefly, έχουν πάντα τον κίνδυνο να καταρρεύσουν κάτω από το ίδιο τους το βάρος· εδώ ένιωσα ότι το design είχε πάει ακριβώς προς τα εκεί. Πήρα και το Bloody Business όταν κυκλοφόρησε, αλλά η πρώτη εντύπωση ήταν τόσο χλιαρή ώστε το κουτί έμεινε να σκονίζεται στο ράφι. Αν δεν το ξεσήκωνα πρόσφατα, επειδή έπρεπε να μετακινήσω κουτιά σε ανακατάταξη του vault, θα το είχα αφήσει στα αζήτητα και θα είχα χάσει μια πολύ ωραία εμπειρία.

Το Bloody Business, μαζί με τα υπόλοιπα καλούδια του —alternate event deck, νέες συμμορίες και τα σχετικά— δίνει επιτέλους ουσία στο παιχνίδι. Εκεί που το βασικό μου φαινόταν ένα αδιάφορο area control, η επέκταση το μετατρέπει σε πολύ πιο σύνθετη υπόθεση, με ξύλο, ίντριγκα και πιστολίδι. Δεν είναι απλώς «λίγο παραπάνω περιεχόμενο»: αλλάζει το πώς αισθάνεσαι τις συγκρούσεις και το πώς μπλέκεσαι στις δουλειές των άλλων.

Η αλληλεπίδραση είναι πλέον ωμή και συνεχής, όπως ακριβώς πρέπει να είναι σε ένα παιχνίδι για συμμορίες. Υπάρχει αρκετό take-that, αρκετή πίεση και αρκετή διάθεση να χαλάσεις τα σχέδια του διπλανού σου, ώστε η παρτίδα να μη γίνεται μια παράλληλη άσκηση κατοχής περιοχών. Το Bloody Business κάνει το «Bloody» του τίτλου απολύτως κυριολεκτικό: η σύγκρουση δεν είναι διακοσμητική, είναι το πράγμα που κρατάει το παιχνίδι ζωντανό.

Για μένα είναι από εκείνες τις σπάνιες επεκτάσεις που απογειώνουν τόσο πολύ ένα παιχνίδι, ώστε δεν θέλω να επιστρέψω ποτέ στο βασικό κουτί μόνο του. Η αντίστροφη πλευρά είναι ο χρόνος: δύο παρτίδες τεσσάρων παικτών μας πήγαν και τις δύο πάνω από τέσσερις ώρες. Παρ’ όλα αυτά, ήταν τέσσερις ώρες άκρως διασκεδαστικού μακελειού. Απλώς μην το προτείνετε σε παρέα που δεν αντέχει το take-that — εδώ οι άλλοι παίκτες δεν είναι απλώς συνταξιδιώτες, είναι το πρόβλημά σας.