Scarface 1920

Το Scarface 1920 είναι από εκείνα τα πονεμένα Kickstarter της Redzen που πήγαν all out: υπερπαραγωγή επιπέδου Elf Creek, για παιχνίδι από όχι ιδιαίτερα γνωστό designer και πρωτοεμφανιζόμενο developer. Να και ένα καλό του crowdfunding: δύσκολα θα έπαιρνε συμβατικό green light ένα τόσο φιλόδοξο και ακριβό project. Η παραγωγή σκίζει, με ποιότητα εφάμιλλη —ίσως και καλύτερη— της Mindclash. Μόνο που η απειρία του developer φαίνεται στο εξοργιστικό γεγονός ότι το κυβικό deluxe κουτί δεν χωράει το μικρό expansion και τα KS exclusives. Ευτυχώς, με λίγη πνευματική καθοδήγηση από τους μεγάλους δασκάλους του game packing, στο τέλος όλα κάπως μπαίνουν μέσα.

Στο τραπέζι είναι ακριβώς αυτό που υπόσχεται: ένα γκανγκστερικό sandbox στην εποχή της ποτοαπαγόρευσης, ντυμένο σαν ψευτο-euro με engine building, worker placement και area control. Οι κανόνες είναι αρκετοί, αλλά αφού παίξεις λίγο, οι μηχανισμοί κουμπώνουν και από τη δεύτερη παρτίδα το συνεχές μπρος-πίσω στο manual μειώνεται πολύ. Το πρόβλημα είναι ότι τα player aids, ενώ μοιάζουν με λακερδικό μενού, παραλείπουν πράγματα που πρέπει να θυμάσαι — όπως το signet ring όταν κάνεις hire assistant. Παρ’ όλα αυτά, το παιχνίδι έχει ροή και οι μηχανισμοί του βγάζουν νόημα, κάτι απολύτως απαραίτητο σε ένα sandbox όπου μια στραβή ισορροπία θα έκανε τους πάντες να φαρμάρουν το ίδιο πράγμα.

Η αλληλεπίδραση δεν είναι τόσο πολύ ξύλο όσο θα περίμενα από ένα παιχνίδι με τέτοια θεματική και κάρτες που μπορούν να ανατινάξουν τα σχέδιά σου. Είναι όμως φουλ ameritrash καφρίλα: μια τυχαία κάρτα μπορεί να σε πετάξει εκτός πλάνου ή να σε επαναφέρει από την ανυπαρξία, ενώ τα combos των associates μπορούν να γίνουν ακόμη πιο άγρια όταν τα μάθει η παρέα. Οι ικανότητες των αφεντικών είναι όλες τόσο δυνατές, ώστε αν δεν ακολουθήσεις το στιλ παιχνιδιού που στηρίζουν, μένεις πίσω. Επιπλέον, το παιχνίδι τελειώνει γρήγορα, ειδικά όταν κάποιος αναβαθμίσει πρώτος το hand size — παράδοξα, ίσως δεν είναι η καλύτερη πρώτη αναβάθμιση. Το ξερό «game ends» αφήνει μια αντικλιματική αίσθηση, και προτιμώ να μπουν άλλες δύο κάρτες στο news deck αντί για την τέταρτη Prohibition Ends, ώστε να μην ξέρεις αν θα λήξει στο τέταρτο, πέμπτο ή έκτο Extra! Extra! και να περιοριστεί το kingmaking.

Γενικά, θεωρώ ότι τα αξίζει τα λεφτά του: είναι ιδιαίτερο, όμορφο και παίζεται χαλαρά και ωραία, αρκεί οι συμπαίκτες να μην είναι ήδη διαλυμένοι από τη ζωή. Δεν το βλέπω για παιχνίδι της χρονιάς ούτε για μόνιμη θέση στο rotation, αλλά μπορεί σίγουρα να βγάλει γούστα. Η δική μου συμβουλή είναι να το δείτε με τρεις παίκτες και οπωσδήποτε με το associate draft variant.