Scythe

Πέρα από τον δικό μου πόλεμο με τις ζελατίνες, περνάω και μια ρετρό φάση: ξεθάβω παιχνίδια που είναι σχεδόν παλιά. Μετά το Nations, ήρθε η ώρα του Scythe, στημένου με τα πάντα όλα εκτός από το Rise of Fenris. Και, τι έκπληξη: δεν είχε αλλάξει τίποτα από την τελευταία φορά που πάτησε τραπέζι. Η κλασική απογοήτευση τύπου Stegmaier, ντυμένη τόσο όμορφα ώστε σχεδόν να σε κάνει να ξεχάσεις ότι κάτι δεν δουλεύει σωστά από μέσα.

Στην πράξη, η ροή του παιχνιδιού έχει μικρό έως ανύπαρκτο downtime, πράγμα που του δίνει μια ευπρόσδεκτη αίσθηση κίνησης. Οι παίκτες προχωρούν τις επιλογές και την ανάπτυξή τους, ενώ η παρτίδα κρατά σε βατή διάρκεια και δεν κάθεσαι να κοιτάς το ταβάνι περιμένοντας τον επόμενο να τελειώσει το προσωπικό του διοικητικό συμβούλιο.

Το πρόβλημα είναι το tempo: μοιάζει busted, με διάφορα κομμάτια να μην κουμπώνουν πάντα με λογική μεταξύ τους. Τα alternate endings είναι τίμια ως διαφοροποίηση του κλεισίματος, αλλά τα hidden encounters που είδαμε ήταν αδιάφορα, ενώ το Wind Gambit παραμένει μια περίεργη φάση αντί για κάτι που ξεκαθαρίζει ή βελτιώνει ουσιαστικά την εμπειρία.

Ευτυχώς, το Scythe είναι φοβερό eye candy και αυτή η παρουσία στο τραπέζι, μαζί με τον γρήγορο ρυθμό του, το σώζει από την απόλυτη ανυπαρξία. Δεν είναι τραγικό παιχνίδι· απλώς είναι ένα παιχνίδι που κοιτάς και σκέφτεσαι συνεχώς πόσο καλύτερο θα μπορούσε να ήταν, αν η εντυπωσιακή του βιτρίνα έκρυβε και ένα σχέδιο λιγότερο μπερδεμένο στο tempo του.