Scythe

Έστησα το Scythe με σχεδόν τα πάντα, αφήνοντας έξω μόνο το Rise of Fenris, και η εικόνα παραμένει αδιαμφισβήτητη: είναι φοβερό eye candy. Το τραπέζι γεμίζει, το παιχνίδι δείχνει σπουδαίο και υπόσχεται μια μεγάλη, αλλόκοτη σύγκρουση. Υπόσχεται. Πολύ ευγενικό εκ μέρους του.

Στην πράξη, αυτό που μένει πιο έντονα είναι το busted tempo: οι επιλογές τρέχουν με ελάχιστο έως μηδενικό downtime, άρα κανείς δεν περιμένει να τελειώσει η βάρδια του άλλου. Η βατή διάρκειά του βοηθά επίσης· το παιχνίδι δεν προλαβαίνει να γίνει αγγαρεία, ακόμη κι όταν οι αποφάσεις του δεν δείχνουν πάντα να υπηρετούν την ίδια λογική.

Τα alternate endings είναι τίμια και δίνουν ένα αξιοπρεπές κλείσιμο στις παρτίδες, ενώ τα hidden encounters που είδαμε ήταν εντυπωσιακά αδιάφορα. Το Wind Gambit είναι άλλη, παράξενη υπόθεση: προσθέτει πράγματα χωρίς να ξεκαθαρίζει γιατί έπρεπε να υπάρχουν. Περισσότερο Scythe δεν σημαίνει αυτομάτως και καλύτερο Scythe. Μια χρήσιμη υπενθύμιση, έστω.

Δεν είναι τραγικό παιχνίδι· είναι απλώς ένα παιχνίδι με εξαιρετική παρουσία, μικρό downtime και αρκετές καλές ιδέες, που σκοντάφτει επίμονα στο δικό του tempo και στις δικές του ασυνέπειες. Θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερο, κι αυτό είναι το πιο ενοχλητικό του προσόν.