Κριτική
Seeders from Sereis: Exodus
Το Seeders from Sereis: Exodus είναι ένα ιδιόρρυθμο, βαρύ παιχνίδι χτισίματος μηχανής, όπου το bidding και η γνώση ενός τεράστιου deck καρτών κάνουν όλη τη διαφορά. Δεν είναι για όλες τις παρέες, αλλά προσφέρει κάτι πραγματικά διαφορετικό σε όσους αντέχουν το take-that και το kingmaking.
- Κυκλοφορία
- 2017
- Σχεδιαστής
- Serge Macasdar
- Εκδότης
- Sweet Games, WizKids (I)
- Παίκτες
- 2–4
- Διάρκεια
- 120 λεπτά
Το Seeders from Sereis: Exodus ήταν παιχνίδι που ήθελα καιρό να δοκιμάσω, παρότι η αγγλική του πορεία είναι κάπως προβληματική. Κυκλοφορούσε στα γαλλικά από τα τέλη του 2017, ενώ υπάρχουν και δύο-τρία expansions που, απ’ ό,τι φαίνεται, η WizKids δεν σκοπεύει να μεταφέρει στα αγγλικά. Η αγγλική έκδοση είναι επίσης ελαφρώς αλλαγμένη από την αρχική. Παρ’ όλα αυτά, μιλάμε για ένα ιδιόρρυθμο πάντρεμα engine builder και bidding, με ένα τεράστιο deck καρτών, μεγέθους Ark Nova, που δίνει στο παιχνίδι μεγάλο μέρος της προσωπικότητάς του.
Οι κάρτες είναι είτε δωμάτια είτε μέλη πληρώματος. Σε κάθε γύρο οι παίκτες κάνουν draft κάποιες από αυτές, ενώ δώδεκα κάρτες στήνονται στο ταμπλό και γίνονται ο στόχος για τους agents. Από εκεί ξεκινά το bidding: στέλνεις agents για να διεκδικήσεις ό,τι σε ενδιαφέρει, με το παιχνίδι να προσφέρει παραλλαγές για draft ή όχι, αλλά και για φανερούς ή κρυφούς agents. Η τελευταία επιλογή μου θύμισε ευχάριστα το Machi Koro—όχι, το ένδοξο Mechanisburgo—και γενικά υπάρχουν αρκετές ρυθμίσεις για διαφορετικά γούστα.
Αφού λυθεί αυτή η διεκδίκηση, χτίζεις τη μηχανή σου τοποθετώντας δωμάτια και πλήρωμα, ενεργοποιώντας τις δυνατότητες των καρτών και μαζεύοντας πόντους. Η μεταξύ σας επαφή δεν είναι διακοσμητική: οι κάρτες επιτρέπουν να ρίχνεις και λίγο ξύλο στους άλλους. Αυτό κρατά μόλις τέσσερις γύρους, αλλά η ουσία είναι να μάθεις το deck και να καταλάβεις πότε αξίζει να ενισχύσεις τη δική σου μηχανή και πότε πρέπει να κόψεις τη φόρα κάποιου αντιπάλου. Αν κάποιος ξεφύγει, η διαφορά στο σκορ μπορεί να ανοίξει ακραία.
Το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον και αρκετά βαρύ, όχι επειδή οι μηχανισμοί του είναι αδιαπέραστοι, αλλά επειδή οι κάρτες έχουν μεγάλη πολυπλοκότητα — λίγο σαν το 51st State. Θέλει αρκετές παρτίδες για να βγάλει τίμια γούστα και δεν θα το πρότεινα σε κάθε παρέα: το take-that και το kingmaking μπορούν απολύτως να φέρουν ξενέρωμα. Για όσους όμως θέλουν κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα, έχει πολύ ψωμί. Κρίμα μόνο που τα expansions μάλλον δεν θα δουν ποτέ αγγλική έκδοση.
Source: BoardGameGeek
0 comments
Sign in to react or comment.


