Slay the Spire: The Board Game

Το Slay the Spire στο κινητό μού έχει φάει αρκετά βράδια, είτε επειδή ήθελα να κλείσω ακόμη ένα run είτε επειδή ένα κακό αποτέλεσμα με είχε αφήσει αρκετά ξύπνιο για να το σκέφτομαι. Γι’ αυτό, όταν ανακοινώθηκε το επιτραπέζιο, το ένστικτό μου είπε ένα ξερό «καλή τύχη» και το προσπέρασα. Λάθος μου: στήθηκε με τρεις παίκτες σχεδόν μόλις έφτασε και αποδείχθηκε πολύ καλύτερη μεταφορά απ’ όση περίμενα.

Ο πυρήνας του είναι το γνώριμο run, μεταφερμένο σε συνεργατική μορφή γύρω από το τραπέζι. Κάποιες κάρτες και μηχανισμοί έχουν απλοποιηθεί, άλλοι λείπουν, αλλά αυτό που μένει παίζει σωστά: προχωράτε μαζί, συζητάτε τις επιλογές σας και προσπαθείτε να μη χαρίσετε στο παιχνίδι εκείνο το άνοιγμα που θα σας χαλάσει όλη τη διαδρομή.

Η ροή κάθε run παραμένει σχετικά σύντομη, πράγμα πολύτιμο όταν τρεις άνθρωποι θέλουν να αποφασίζουν μαζί αντί να περιμένουν ο ένας τον άλλον. Τα damage, τα heal και τα hp κινούνται σε δεκάδες με στρογγυλοποίηση, οπότε το μυαλό δεν γίνεται καζάνι από λογαριασμούς· μένει χώρος για τη στρατηγική και για τη συνεργασία. Με τρεις, ειδικά, η κουβέντα στο τραπέζι έχει ακριβώς τη σωστή ένταση. Κάποιος θα προτείνει το ασφαλές, κάποιος θα κυνηγήσει το ρίσκο, και ξαφνικά όλοι θα πρέπει να ζήσετε με την απόφαση.

Δεν πρόκειται να αντικαταστήσει τις διακόσιες ή τριακόσιες ώρες που πολλοί έχουν ήδη αφιερώσει στο mobile ή PC Slay the Spire, και δεν χρειάζεται να το κάνει. Είναι μια πολύ καλή, καθαρή συνεργατική εκδοχή του, με τρεις παίκτες στο γλυκό της σημείο, και μάλλον θα χαρίσει πολλές ώρες σε όποιον τη βάλει στο τραπέζι. Καθόλου άσχημα για ένα παιχνίδι στο οποίο αρχικά δεν θα μπάκαρα.