Slay the Spire: The Board Game

Το ψηφιακό Slay the Spire είναι από εκείνα τα παιχνίδια που με έχουν κρατήσει ξύπνιο: είτε επειδή θέλω οπωσδήποτε να κλείσω ακόμη ένα run, είτε επειδή έχω εκνευριστεί τόσο που δεν με παίρνει ο ύπνος. Όταν ανακοινώθηκε το επιτραπέζιο, η αντίδρασή μου ήταν ένα «λολ, καλή τύχη μάγκες» και προσπέρασα. Ευτυχώς, έκανα λάθος. Μόλις το είδα από κοντά, διορθώθηκε γρήγορα η αβλεψία μου και στήθηκε με τρία άτομα την ίδια μέρα που ήρθε.

Η βάση είναι η γνώριμη αίσθηση ενός run, μεταφερμένη σε συνεργατικό επιτραπέζιο. Κάποιες κάρτες και μηχανισμοί έχουν απλοποιηθεί ή λείπουν σε σχέση με το ψηφιακό, αλλά η μεταφορά παραμένει πολύ καλή και, το σημαντικότερο, παίζει πραγματικά ωραία στο τραπέζι. Κάθε run έχει σχετικά μικρή διάρκεια, οπότε το παιχνίδι κρατάει τον ρυθμό του και δεν σε εξαντλεί πριν προλάβεις να χαρείς τις αποφάσεις του.

Στις μάχες και στις επιλογές του run, η ομάδα πρέπει να συνεννοείται και να χτίζει κοινή στρατηγική. Το μέτρημα είναι ευχάριστα απλό, αφού damage, heal και HP κινούνται γενικά σε στρογγυλά πολλαπλάσια του δέκα, κάτι που γλιτώνει περιττό λογαριασμό και κρατάει το μυαλό στο πλάνο. Με περισσότερους παίκτες βγαίνει αρκετή συνεργασία, και για μένα οι τρεις είναι ξεκάθαρα το sweet spot.

Δεν περιμένω να αντικαταστήσει τις 200 ή 300 ώρες που μπορούν να ρίξουν οι φίλοι του mobile και PC παιχνιδιού στην ψηφιακή έκδοση. Αυτό όμως δεν είναι λόγος να το υποτιμήσεις: είναι ένα πολύ διασκεδαστικό co-op που βγάζει πολύ ωραία γούστα και υπόσχεται πολλές ώρες στο τραπέζι. Και ναι, κάποια πράγματα λογικά τα κράτησαν για expansion — άλλωστε, κάτι πρέπει να πουλήσουν κι αυτοί.