Small Railroad Empires

Το πρόδωσα από την αρχή: το Small Railroad Empires μου άφησε πολύ δυνατό ξενέρωμα. Είναι ένα γιαλαντζί συνονθύλευμα ιδεών από απλά τραινοπαίχνιδα, με τη σκιά του Railways of the World να πέφτει βαριά από πάνω του, χωρίς όμως να φέρνει ούτε φρεσκάδα ούτε μια δική του ταυτότητα. Θέλει να είναι απλό και «brainy»· καταφέρνει κυρίως να είναι απλοποιημένο και φλατ. Και όταν υπάρχουν παιχνίδια όπως τα Ride the Rails και Mini Express, δεν αρκεί να βάλεις τρένα στο κουτί και να ελπίζεις ότι κανείς δεν θα κοιτάξει προς το παράθυρο.

Στον πυρήνα του, όλοι απλώνουμε το σιδηροδρομικό μας δίκτυο και κυνηγάμε τα achievements, τα οποία το παιχνίδι παρουσιάζει ως το ζουμί της υπόθεσης. Υποτίθεται ότι εκεί θα βρεθεί η κατεύθυνση και η μικρή εξυπνάδα της παρτίδας: χτίζω, προσαρμόζομαι στα διαθέσιμα tiles και προσπαθώ να προλάβω τους στόχους πριν από τους άλλους.

Στην πράξη, όμως, οι παίκτες μοιάζουν να κάνουν σχεδόν το ίδιο πράγμα, με ελάχιστη πραγματική διαφοροποίηση στις επιλογές τους. Τα achievements μοιράζονται σχεδόν ομοιόμορφα, ενώ το τελικό σκορ συχνά χωρίζεται με έναν ή δύο πόντους που μοιάζουν να κρίθηκαν περισσότερο από το αρχικό setup ή τα random tiles παρά από κάποια συναρπαστική αναμέτρηση. Μπράβο: φωτοφίνις, αλλά χωρίς τον αγώνα που να το δικαιολογεί.

Και ως καταναλωτική εμπειρία, το πράγμα συνεχίζει να στραβώνει. Η απόφαση να βρίσκονται στο κουτί KS-exclusive περιεχόμενα από expansions που δεν παρήγγειλα, επειδή ο pledge manager ήταν πλήρως αποτυχημένος, με ξεπερνάει. Το ίδιο και η ιδέα να έχεις ράγες ως token σε ένα cube rail. Είναι σαν να κοιτάς ένα παιχνίδι που δεν είναι σίγουρο ούτε για το τι θέλει να είναι, ούτε για το πώς θέλει να παρουσιαστεί.

Αν δεν έχετε απολύτως κανένα τραινοπαίχνιδο, ίσως βγάλει λίγες αξιοπρεπείς παρτίδες — πάντα να κοιτάμε τη φωτεινή πλευρά της ζωής. Αλλά τα καλά εισαγωγικά cube rails είναι ήδη προσιτά και παίζουν πολύ καλύτερα. Το μόνο άλλο θετικό που μπορώ να του αναγνωρίσω είναι ότι το σόλο του φαίνεται οκ. Λολ.