Star Scrappers: Orbital

Ως φαν του Fryx, που τον θεωρώ μερακλή designer, περίμενα το Star Scrappers: Orbital με όρεξη — και, για αυτό που είναι, δεν με απογοήτευσε. Είναι ένα πολύ ωραίο demi-filler καρτοπαίχνιδο, με μια αίσθηση από το αρχικό Terraforming Mars και μια ανάμνηση από παλιότερο project ελληνικού studio. Δεν ανακαλύπτει ξανά τον τροχό, αλλά τον βάζει σε τροχιά αρκετά ευχάριστα.

Ξεκινάμε με λίγα χρήματα, ένα βασικό module και κάρτες στο χέρι, και σταδιακά χτίζουμε τον δικό μας σταθμό. Αγοράζουμε κάρτες από τη μαρκέτα και προσπαθούμε να στήσουμε τον χώρο μας όσο πιο αποδοτικά γίνεται μέσα σε πέντε χαλαρούς γύρους, με ενδιάμεσα scorings που κρατούν την εξέλιξη του παιχνιδιού σε κίνηση.

Η αλληλεπίδραση δεν είναι διακοσμητική: events και δολιοφθορές μπορούν να χαλάσουν την παστελάδα του αντιπάλου, και ειδικά στο παιχνίδι των δύο το επιθετικό παιχνίδι φάνηκε σχεδόν μονόδρομος. Modules που μοιράζουν δωρεάν damage μπορούν να αφήσουν τον άλλο αισθητά πίσω, οπότε εδώ δεν αρκεί να κοιτάς μόνο τον σταθμό σου· πρέπει να προσέχεις και ποιος ετοιμάζεται να σου τον κάνει διαστημικό συνεργείο επισκευών.

Συνολικά το βρήκα δεμένο και ενδιαφέρον, με replayability που μου θύμισε το Furnace. Στα δύο η επιθετικότητα μπορεί να το κάνει πιο στενό και τιμωρητικό απ’ όσο θα ήθελα, αλλά δεν περίμενα ποτέ ένα υπερβαθύ ή ιδιαίτερα involved παιχνίδι. Το προτείνω σε όσους θέλουν ακόμη ένα καλό παιχνίδι αυτής της διάρκειας στη συλλογή τους.

Updated session

Η επαναληπτική παρτίδα με τέσσερις παίκτες βελτίωσε ακόμη περισσότερο την εμπειρία. Το παιχνίδι παρέμεινε ελαφρύ και ευχάριστο, κάτω από ώρα, αλλά σε αυτό το πλήθος έδεσε καλύτερα απ’ ό,τι στο δίπαλο. Δοκιμάσαμε και το mini expansion, που προσθέτει λίγη ακόμη γεύση χωρίς να περιπλέκει ιδιαίτερα τα πράγματα. Η αρχική μου εντύπωση, λοιπόν, επιβεβαιώθηκε και ενισχύθηκε: είναι ένα χαρούμενο παιχνίδι, ό,τι πρέπει για να ανοίξει ή να κλείσει μια βραδιά.