Starship Interstellar

Ξεκίνησα με χαμηλές προσδοκίες και, ειλικρινά, δεν του έδινα πολλές πιθανότητες. Το manual είναι καλό αλλά σκληρό: θέλει παραδείγματα, θέλει προσοχή και, αν δεν έχουν διαβάσει όλοι, το εξήγημα περνά εύκολα τα σαράντα λεπτά. Κι όμως, μόλις το τραπέζι αρχίσει να κινείται, το παιχνίδι σε κερδίζει.

Στον πυρήνα του έχει τίμιο action selection, με κάθε παίκτη να διαλέγει πώς θα συμβάλει στην κατασκευή του mothership που θα σώσει την ανθρωπότητα, ενώ ο ήλιος τραβά σταδιακά τα πάντα προς το κέντρο. Δεν είναι απλώς «κάνω την ενέργειά μου και περιμένω»: υπάρχουν αρκετά μικρά, πρωτότυπα τερτίπια για να σε αναγκάζουν να κοιτάς το τραπέζι και τους άλλους.

Το καλύτερο από αυτά είναι το pass token. Αν πασάρεις νωρίς, το μελλοντικό bonus σου δυναμώνει όσο οι υπόλοιποι συνεχίζουν να παίζουν, άρα εσύ αποφασίζεις πότε θα αποχωρήσεις από τον γύρο και οι άλλοι, άθελά τους, φουσκώνουν την ανταμοιβή σου. Θα κάθεσαι εκεί, θα παρακολουθείς τις κινήσεις τους και θα χαμογελάς λίγο πιο πολύ με κάθε ενέργεια που δεν είναι δική σου. Ωραίο πράγμα. Μέχρι να σου το κάνουν κι αυτοί.

Η πρώτη τετράδα μπορεί άνετα να κρατήσει τρεις ή τέσσερις ώρες, ίσως και παραπάνω, αλλά το Starship Interstellar δεν γίνεται κουραστικό ούτε σου ζητά εγκεφαλική αξονική στο τέλος. Στη δική μας παρτίδα η κόντρα στους πόντους κράτησε σχεδόν μέχρι τέλους και η κουβέντα μετά ήταν γεμάτη πιθανά ανοίγματα και στρατηγικές. Τα KS expansions φαίνονται επίσης ενδιαφέροντα, με το Antimatter να ξεχωρίζει μάλλον περισσότερο.

Είναι ένα απαιτητικό παιχνίδι με δύσκολη είσοδο, αλλά ανταμείβει την παρέα που θα του δώσει τον χρόνο του — και αυτό είναι πολύ καλύτερο απ’ όσο περίμενα.