Stationfall

Πλησίασα το Stationfall με ενδοιασμούς. Η ιδέα ενός «σοβαρού Nemesis» με τράβηξε, αλλά το όνομα του σχεδιαστή, τα τεράστια manuals και το θέαμα ενός «Massive FAQ» στο BGG ήταν αρκετά red flags για να με βάλουν σε άμυνα. Η παραγωγή του Kickstarter με εντυπωσίασε, όμως χρειάστηκα τρεις-τέσσερις αναγνώσεις των οδηγιών και αρκετή βοήθεια από το BGG για να αρχίσω να νιώθω ότι καταλαβαίνω το θηρίο. Το launch manual σου λέει ουσιαστικά «μάθε τρεις σελίδες βασικών και παίξε», αλλά για μένα αυτό είναι αδύνατο: οι κανόνες μοιάζουν λες και γράφτηκαν από ένα ChatGPT που το άφησαν μόνο του στο Quora και μετά του έριξαν μαγικά μανιτάρια στα τσιπάκια. Δεν είναι το παιχνίδι που θα έβαζα εύκολα τραπέζι ένα κουρασμένο βράδυ Παρασκευής.

Στον διαστημικό σταθμό κάτι έχει πάει πολύ στραβά και, σε 12-14 λεπτά, όλα θα τελειώσουν άσχημα. Μέσα στον πανικό, οι παίκτες δεν ελέγχουν απλώς έναν προφανή ήρωα: η ταυτότητα του καθενός είναι μυστική και στο τραπέζι συνυπάρχουν PCs και NPCs. Σε κάθε γύρο τοποθετούμε influence tokens σε χαρακτήρες και επιλέγουμε ποιον θα ενεργοποιήσουμε, είτε για να θολώσουμε τα νερά είτε για να σπρώξουμε τη δική μας ατζέντα. Άλλοι θα προσπαθήσουν να διαφύγουν, άλλοι θα θυμηθούν παλιούς λογαριασμούς, και η ύπαρξη ενός μυστικού κυβερνητικού υπερόπλου μόνο πιο ήρεμα δεν κάνει τα πράγματα.

Εδώ είναι που το Stationfall πραγματικά λάμπει. Παρότι σε μια παρτίδα εμφανίζονται 12-14 από τους 28 χαρακτήρες, το πλέγμα των αντικρουόμενων στόχων λειτουργεί τόσο καλά ώστε σχεδόν πάντα να βγάζει κόμπλεξ και καράτε. Τα bribe tokens και τα kompromats, τα στοιχεία εκβιασμού, επιτρέπουν να κινήσεις έναν χαρακτήρα εκτός σειράς και να πετύχεις μια δύσκολη ενέργεια που δεν χωράει στα δύο actions μιας κανονικής ενεργοποίησης. Είναι ένα πανέξυπνο σύστημα αλληλεπίδρασης, παραπλάνησης και ύποπτων εξυπηρετήσεων, και θα ήθελα ειλικρινά να το δω να δανείζεται και από άλλα παιχνίδια.

Πάνω σε αυτά τα γερά θεμέλια, όμως, έρχεται η οικογένεια Eklund να μοντελοποιήσει την πραγματικότητα με υποπεριπτώσεις και εξαιρέσεις. Θα γίνουν λάθη στις πρώτες παρτίδες· δεν καταστρέφεται ο κόσμος γι’ αυτό, αλλά η διαδικασία εκμάθησης παραμένει τρομακτική. Η ειρωνεία είναι πως εδώ φαίνεται να έχουν αφαιρέσει κανόνες για να το κάνουν πιο user-friendly — ναι, υπάρχει πρώτη φορά για όλα. Και οι deluxe μινιατούρες, όσο ποιοτικές κι αν είναι, δυσκολεύουν την άμεση αναγνώριση του ποιος είναι ποιος. Το Stationfall έχει έναν πυρήνα που αξίζει τον κόπο: αρκεί η παρέα να δέχεται ότι, πριν αρχίσουν οι εκβιασμοί και οι προδοσίες, θα πρέπει πρώτα να επιβιώσει από το rulebook.