7 Empires

Σε μια σπάνια βραδιά που καταφέραμε να βρεθούμε πέντε, δώσαμε στο 7 Empires την ευκαιρία του. Και πήραμε άλλο ένα παράδειγμα της σύγχρονης ευρωσχολής: αντί για κάτι πραγματικά καινούργιο, μια τίμια απλούστευση και ανακάτεμα δοκιμασμένων υλικών. Μόνο που εδώ το αποτέλεσμα θυμίζει Imperial περασμένο από μπλέντερ με κινόα: άκακο, άγευστο και απολύτως ακατάλληλο να με πείσει ότι χρειαζόμουν αυτή την εκδοχή.

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι παρουσιάζεται ως απλοποιημένο Imperial. Αυτό σημαίνει ότι η βασική του ταυτότητα δεν έρχεται από μια νέα ιδέα, αλλά από το να κάνει πιο εύπεπτη μια ήδη γνωστή συνταγή. Για κάποιον που θέλει μια ήπια εισαγωγή πριν από το πρώτο του ραντεβού με τον «Ελβετό τραπεζίτη», ίσως αυτό να ακούγεται σαν υπηρεσία. Για μένα, όμως, ήταν απλώς η αίσθηση ότι έχουν αφαιρεθεί πράγματα χωρίς να έχει προστεθεί κάτι που να τα αντικαθιστά.

Η διάρκεια της παρτίδας είναι η μόνη επιλογή που αλλάζει κάπως το κλίμα. Η κανονική παρτίδα, όπως τη ζήσαμε, δεν είχε κανένα ενδιαφέρον και η αλληλεπίδραση δεν έβγαζε την απαιτούμενη ένταση. Η μεγάλη διάρκεια αφήνει λίγο περισσότερο χώρο για συγκίνηση και, επιτέλους, για λίγο «καράτε» μεταξύ των παικτών· όμως ούτε εκεί η σύγκρουση ή η εξέλιξη της παρτίδας φτάνουν στο σημείο να κάνουν τη διαδικασία ελκυστική.

Δεν το προτείνω για κανέναν λόγο. Αν ψάχνετε απλώς μια πιο μαλακή διαδρομή προς το Imperial, ίσως να καταλαβαίνω το σκεπτικό του 7 Empires. Αν όμως ψάχνετε ενδιαφέρον, ένταση ή έναν πειστικό λόγο να του αφιερώσετε μια μεγάλη παρτίδα, αυτό το παιχνίδι δεν έχει τίποτα καλό να σας πει.