Struggle of Empires

Η deluxe έκδοση του Struggle of Empires είναι εντυπωσιακό πράγμα στο τραπέζι, με την παραγωγή να υπηρετεί ένα παιχνίδι που ήδη είχε λόγο να επιστρέψει. Οι αλλαγές μοιάζουν σωστές και η όλη παρουσίαση έχει την αυτοπεποίθηση μιας επανέκδοσης που δεν ζητά συγγνώμη για το μέγεθός της.

Αυτό όμως δεν είναι παιχνίδι για να κοιτάζεις ωραία εξαρτήματα. Είναι παιχνίδι για να κοιτάζεις τον διπλανό σου καθώς σου εξηγεί γιατί, αυτή τη φορά, δεν πρόκειται να σε προδώσει. Στην πρώτη παρτίδα, η Ρωσία βρέθηκε νωρίς μπροστά χάρη σε σωστό draft και ένα ευνοϊκό auction, μόνο και μόνο για να γίνει στόχος όλου του τραπεζιού όταν το σκορ άρχισε να φωνάζει την αλήθεια.

Η ροή περνά από επιλογές χωρών, draft και δημοπρασίες, πριν ξεσπάσουν οι πόλεμοι και μετρηθούν οι συνέπειες στον χάρτη και στο σκορ. Η διαχείριση του unrest και των government reforms δεν είναι διακοσμητική: αν δεν τα προσέξεις, θα το πληρώσεις, συνήθως την ώρα που έχεις ήδη αρκετά άλλα μέτωπα ανοιχτά.

Το ζουμί βρίσκεται στις συμμαχίες και στη διπλωματία ανάμεσα στους πολέμους. Συμφωνίες γίνονται, συμφωνίες λυγίζουν, και το kingmaking μπορεί να απλώσει τα πλοκάμια του ακριβώς εκεί που πονάει· στην παρτίδα μας, η πρωτοπόρος Ρωσία δεν κατάφερε να κρατήσει το προβάδισμα, ενώ η νίκη ήρθε τελικά με έναν μόλις πόντο. Εκεί το παιχνίδι ζωντανεύει. Ποιος θα κρατήσει τον λόγο του;

Παιχνιδάρα, με ισορροπία που κρατά την ένταση ψηλά χωρίς να εξαντλείται, και με φινάλε που ανταμείβει όποιον βρει πόντους μέσα στην αναμπουμπούλα. Δεν είναι απλώς κατάλληλο για μεγάλες συνελεύσεις· είναι το παιχνίδι που θα κάνει τη συνέλευση να θυμάται γιατί μαζεύτηκε.

Updated session

Η μεταγενέστερη παρτίδα επιβεβαίωσε την ίδια πολύ θετική εικόνα: το τελικό σκορ έμεινε σκληρό και η νίκη κρίθηκε στους δύο πόντους. Φάνηκε όμως και η μία του αδυναμία: αν οι παίκτες δεν έχουν διάθεση για μπλόφες, παράπονα και προδοσίες — ή ακόμη ψάχνουν το νόημα της πρώτης τους παρτίδας — εμφανίζεται λίγη επαναληψιμότητα. Βάλτε αλατοπίπερο. Το παιχνίδι το θέλει.