Struggle of Empires

Η επανέκδοση είναι, κατά τη γνώμη μου, ξεκάθαρα βελτιωμένη από τις λίγες αλλαγές της, ενώ η deluxe παραγωγή είναι EGG στα καλύτερά της. Και ναι, το εξώφυλλο δεν θα έπρεπε καν να σηκώνει συζήτηση. Στην πρώτη μας αναμέτρηση οι χώρες μοιράστηκαν με το σωστό καύσιμο για κάθε αυτοκρατορικό δράμα: λίγο προσεκτική επιλογή, λίγο τυχαίο μίσος. Εγώ ανέλαβα τη Ρωσία, με Γαλλία, Πρωσία, Αυστρία και τους υπόλοιπους μεγάλους παίκτες έτοιμους να μετατρέψουν την ευγενή άμιλλα σε κάτι πολύ λιγότερο ευγενές.

Το παιχνίδι ξεδιπλώνεται σε πολέμους και γύρους όπου η θέση σου αρχίζει από το draft και συνεχίζει με τις επιλογές στο auction. Ένα σωστό ξεκίνημα μπορεί να δώσει προβάδισμα — η Ρωσία μου το βρήκε στον πρώτο πόλεμο — αλλά η οικονομία και οι ευκαιρίες του τραπεζιού μπορούν να αλλάξουν γρήγορα ποιος φαίνεται να κρατά τα ηνία. Στον δεύτερο πόλεμο, μια εξαιρετική πάσα του auction και η αξιοποίηση του ολλανδοαυστριακού τραπεζικού κατεστημένου έστειλαν τη Ρωσία αρκετά μπροστά, παρότι το unrest φρόντιζε να θυμίζει ότι καμία αυτοκρατορία δεν λειτουργεί εντελώς καθαρά.

Η ουσία, όμως, είναι η αλληλεπίδραση. Συμμαχίες, διπλωματία, μπλοκαρίσματα και οι μικρές ή μεγάλες προδοσίες είναι το αλατοπίπερο που δίνει νόημα στους πολέμους και στο σκοράρισμα. Στον τρίτο γύρο προσπάθησα, με την αξιοπρέπεια ενός παίκτη που προηγείται εμφανώς, να πείσω τους πάντες ότι το scoreboard λέει ψέματα, ενώ οι αντίπαλοι φρόντιζαν να μη διορθωθεί η κατάσταση με government reforms και να μη μείνουν ανεξέλεγκτα τα kingmaking πλοκάμια στο τραπέζι. Τα πολλά επτάρια, οι απίθανες άμυνες και οι πόντοι που μαζεύονται μέσα από χάος οδήγησαν τελικά σε νίκη του Αθώου Περαστικού για μόλις έναν πόντο.

Παιχνιδάρα. Όταν η παρέα μπει στο πνεύμα της διαπραγμάτευσης και του QQ, το Struggle of Empires είναι ισορροπημένο, σκληρό και απολαυστικά κακόβουλο χωρίς να χάνει τον έλεγχό του. Η πρώτη παρτίδα κέρδισε επάξια τη θέση του Imperial ως επίσημο παιχνίδι γενικής συνέλευσης. Και μετά, για να αποφορτιστεί η διπλωματία, το Space Base αποφάσισε ότι το 11 είναι το φυσικό αποτέλεσμα των 2d6 και μας τιμώρησε αναλόγως.

Updated session

Η δεύτερη παρτίδα επιβεβαίωσε ότι το παιχνίδι είναι από τα λίγα που όλοι γύρω από το τραπέζι θεωρούν τέλειο — ή, έστω, πολύ καλό — χάρη στις ισορροπίες του και στο ότι δεν κουράζει εύκολα. Φάνηκε όμως και η αδύναμη πλευρά του: αν οι παίκτες δεν έχουν όρεξη για προδοσίες και QQ, ή αν είναι ακόμη στην πρώτη τους επαφή και δεν έχουν πιάσει πλήρως το νόημα, εμφανίζεται μια μικρή επαναληψιμότητα. Το τελικό σκοράρισμα παρέμεινε αμείλικτο, αυτή τη φορά με τη νίκη να κρίνεται στους δύο πόντους, και το δεύτερο ποδαρικό ήρθε με τίμια, γιουρίδικη ποντοσαλάτα.