Successors (Fourth Edition)

Το Successors: Fourth Edition είναι από εκείνα τα κουτιά που, πριν καν αρχίσεις, σε προειδοποιούν ότι δεν ήρθες για ένα γρήγορο παιχνιδάκι. Η Phalanx το έχει κάνει super blingy: μεγάλος χάρτης, μινιατούρες, προσεγμένη παραγωγή και γενικά μια παρουσία στο τραπέζι που ταιριάζει στο βάρος του θέματος. Το νέο manual είναι διπλάσιο και σαφώς βοηθάει στην εκμάθηση, αν και, ειρωνικά, δεν βοηθάει πάντα να εντοπίσεις γρήγορα αυτό που ψάχνεις την ώρα της παρτίδας.

Εδώ παίρνουμε τους διαδόχους του Μεγάλου Αλεξάνδρου και παλεύουμε για δύο πράγματα που μόνο ήσυχα δεν είναι: ποιος θα τον θάψει και ποιος θα καταλήξει στον θρόνο. Η αρχική τυχαία μοιρασιά των στρατηγών φαίνεται να επηρεάζει σημαντικά το πώς αξιολογείς τη θέση σου, κάτι που πιστεύω ότι γίνεται πιο καθαρό όσο η ίδια παρέα επιστρέφει στο παιχνίδι και μαθαίνει καλύτερα τι κρατά στα χέρια της.

Η αλληλεπίδραση είναι σκληρή, όπως ακριβώς υπόσχεται το θέμα και η ηλικία του σχεδιασμού. Οι μάχες είναι δολοφονικές, ενώ κάποιες κάρτες επιτρέπουν ιδιαίτερα έντονες καφρίλες. Έχει πολύ ωραίες ιδέες, αλλά δεν τις σερβίρει με γάντια: πρέπει να είσαι έτοιμος να δεχτείς ότι οι αντίπαλοι θα σε χτυπήσουν και ότι η πορεία προς τον θρόνο θα περάσει από αρκετό αίμα.

Δεν είχα παίξει τις προηγούμενες εκδόσεις· θυμάμαι μόνο μια ανεπιτυχή προσπάθεια με τη δεύτερη, πριν από πάνω από δέκα χρόνια. Αυτή τη φορά, με εξήγηση και φαγητό, μας πήρε ένα τίμιο πεντάωρο, με λίγη κούραση μέσα στην παρτίδα επειδή ανοίγαμε συνεχώς τους κανόνες. Υποθέτω πως αυτό βελτιώνεται με επόμενες παρτίδες στην ίδια παρέα. Το προτείνω σε μεγάλες παρέες με χρόνο και όρεξη για ένα απαιτητικό, θεματικό CDG — και, όταν το τέρας ξαναμπεί στο κουτί, νάνι, σούπερ μάρκετ, συγκομιδή των συμπαικτών και βουρ για τον αγωνιστικό χώρο.