Sword of Rome: Conquest of Italy, 362-272 BC

Το Sword of Rome κάθισε χρόνια στο Ράφι της Ντροπής, κυρίως επειδή ζητάει μια ολόκληρη μέρα και ένα επίπεδο προετοιμασίας που δεν χαρίζεται. Είναι όμως ακριβώς στο πάνω όριο του «ναι, θα διαβάσω κανόνες για να παίξουμε»: βαρύ χωρίς να γίνεται απρόσιτο, αρκεί να έρθεις διαβασμένος και αποφασισμένος να δεις στρατούς να εξαφανίζονται από τον χάρτη.

Η Ρώμη ξεκινά φυσικά πιέζοντας τους Σαμνίτες και απλώνεται για να αυξήσει τις ενισχύσεις της· είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να χτίσει έτσι τη μηχανή λεγεωναρίων της. Οι Γαλάτες κατεβαίνουν για λεηλασία, οι Ετρούσκοι και οι Σαμνίτες παλεύουν να μην γίνουν ο σάκος του μποξ της χερσονήσου, ενώ οι Έλληνες μπορούν να κοιτούν αλλού και να ετοιμάζουν τις δικές τους κινήσεις. Στην αρχή όλοι κάνουν τους λογικούς. Μετά έρχεται ο χάρτης να τους θυμίσει ότι η λογική δεν κρατάει σύνορα.

Οι κάρτες ενεργοποίησης minor powers είναι εκεί όπου το τραπέζι αρχίζει να δαγκώνει: μια αδικαιολόγητη παραχώρηση της Σαρδηνίας στους Έλληνες, Καρχηδόνιοι που επιτέλους επιτίθενται, και μια ετρουσκο-γαλατική συμμαχία που βάζει τη Ρώμη υπό πίεση. Θα συμμαχήσεις με τον άνθρωπο που σε λεηλάτησε πριν από λίγο, γιατί ο άλλος πάει για άμεση νίκη. Και μετά θα δεις τον Πόντιους Γκάβους να χάνει μάχες ακόμη και με +6, θα βρίζεις τη ζαριά και θα συνεχίσεις, επειδή μια καλή ακολουθία events μπορεί ξαφνικά να σώσει έναν σχεδόν τελειωμένο παίκτη. Το rulebook θέλει διάβασμα, αλλά στο τραπέζι η κακία του παιχνιδιού είναι απολύτως καθαρή.

Αυτό που μένει είναι μια εκστρατεία γεμάτη ανατροπές: οι Γαλάτες χάνουν τη νίκη από συγγενείς και χρυσό, η Ρώμη προσπαθεί να συνέλθει, οι Ετρούσκοι επιβιώνουν με φωτιά στα events και οι Έλληνες αναδεικνύονται φαβορί. Το Sword of Rome δεν σου χαρίζει τίποτα, αλλά ανταμείβει μια παρέα που θέλει να κάνει συμφωνίες, να τις μετανιώνει και να βλέπει την Ιταλία να καίγεται μεθοδικά.