Sword of Rome: Conquest of Italy, 362-272 BC

Το Sword of Rome καθόταν χρόνια στο προσωπικό μου τοπ-5 του Ραφιού της Ντροπής, οπότε ήταν το κατάλληλο αντίδοτο σε κάθε μπολσεβίκικη σκέψη του τύπου «δεν παίζουμε καμιά τρασίλα;». Για την παρέα μας βρίσκεται ακριβώς στο ανώτατο όριο του «θα διαβάσω κανόνες για να έρθω να παίξουμε»: αρκετά βαρύ ώστε να θέλει διάβασμα και φρεσκάρισμα, αλλά πριν μπούμε στη σκοτεινή περιοχή της Παρθένας Βασίλισσας και των φίλων της. Με μια ολόκληρη μέρα διαθέσιμη και σακούλες ξηράς τροφής από τον αυτοκρατορικό quartermaster Thanous Poulous, ήμασταν έτοιμοι.

Στο παιχνίδι οι παίκτες αναλαμβάνουν Ρωμαίους, Γαλάτες, Έλληνες και τη δυστυχισμένη ιταλική πλευρά των Σαμνιτών και Ετρούσκων, προσπαθώντας να επιβιώσουν και να επεκταθούν σε μια χερσόνησο όπου όλοι έχουν λόγο να χτυπήσουν όλους. Η Ρώμη έχει το ιδιαίτερα τρομακτικό προνόμιο να αυξάνει τις ενισχύσεις της όσο απλώνεται στον χάρτη, άρα η εδαφική της επέκταση δεν είναι απλώς κύρος αλλά μηχανή που τροφοδοτεί περισσότερους λεγεωνάριους.

Οι γύροι αλλάζουν χαρακτήρα καθώς εμφανίζονται κάρτες ενεργοποίησης minor powers, που επιτρέπουν στους παίκτες να βάλουν στο παιχνίδι ουδέτερες δυνάμεις και να ανακατέψουν απότομα τις ισορροπίες. Η αλληλεπίδραση είναι αμείλικτη: εκστρατείες, μάχες, προσωρινές συμμαχίες και παρεμβάσεις τρίτων μπορούν να κόψουν μια φαινομενικά έτοιμη νίκη ή να αφήσουν έναν αντίπαλο να αναπνέει ακριβώς όταν νόμιζες ότι τον είχες τελειώσει.

Μοιράστηκαν λοιπόν οι ρόλοι όπως έπρεπε: ο hidamiyiagi, παραδοσιακή δύναμη της έννομης τάξης και της κανονικότητας με το κόκκινο χρώμα για κρυπτονίτη, πήρε τη Ρώμη. Ο αγαπητός δημοσιοκάφρος ανέλαβε τα Ορκς του Βορρά, δηλαδή τους Γαλάτες. Ο εκπρόσωπος της ελληνικής Κομσομόλ πήρε τους αντιιμπεριαλιστές Έλληνες, κι εγώ φόρεσα τον σάκο του μποξ της ιταλικής χερσονήσου: τους άμοιρους Ετρούσκους, ή Scorpion Clan της εποχής. Όλα τέλεια.

Η αρχή ήταν προβλεπόμενη. Η Ρώμη έπεσε στους Σαμνίτες για να βάλει μπρος την αποικιστική της μηχανή, ενώ οι άπλυτοι Γαλάτες κατέβαιναν κατά ορδές για να λουτάρουν τα ορυχεία των Ετρούσκων. Σαμνίτες και Ετρούσκοι προσπαθούσαν απλώς να αποφύγουν τη σφαγή, χωρίς σοβαρό ηγέτη να οδηγήσει τα στρατεύματά τους, την ώρα που οι Έλληνες σφύριζαν αδιάφορα και κοίταζαν προς την εξωτική Σαρδηνία. Ο πρώτος γύρος έκλεισε σχετικά ήρεμα: μικρό προβάδισμα για τους Γαλάτες, η Ρώμη με όρεξη να ξαναζήσει τα στενά του Καυδίνου, και μπαρούτι παντού.

Στον δεύτερο γύρο η ηρεμία τελείωσε. Ο Ρωμαίος παρέδωσε πρακτικά τη Σαρδηνία στον Έλληνα με μια ακατανόητη πάσα, ενώ όλοι οι υπόλοιποι άρχισαν να μπήγουν ο ένας στον άλλο. Οι Σαμνίτες βρήκαν επιτέλους μεγάλο στρατηγό, τον Πόντιους Γκάβους — όνομα που από μόνο του έμοιαζε με προειδοποίηση του Δία ότι δεν θα είχαμε στρατιωτικό μέλλον. Πράγματι, τα στρατεύματά του αποδεκατίστηκαν σε μάχες που κανονικά έπρεπε να κερδίσουν. Οι Ετρούσκοι τα πήγαν λίγο καλύτερα: μια συμμαχία με τους Γαλάτες έβαλε πίεση στη Ρώμη και ισορρόπησε κάπως την ηπειρωτική κατάσταση. Όταν οι Καρχηδόνιοι, υπό σοβαρή διαχείριση, επιτέθηκαν επιτέλους στους Έλληνες, ο Γαλάτης έμοιαζε φαβορί για άμεση νίκη στον τρίτο γύρο, με τους Έλληνες λίγο πίσω αλλά σε πολύ δυνατή θέση στον χάρτη.

Ο τρίτος και ο τέταρτος γύρος ήταν καθαρό λουτρό αίματος. Ο ήρωάς μας Πόντιους Γκάβους αποψίλωσε όλη τη νεολαία του βασιλείου του, χάνοντας κάθε μάχη στην οποία συμμετείχε — ακόμη κι εκείνες όπου ξεκινούσε με πλεονέκτημα +6. Ευτυχώς, το χέρι των Ετρούσκων έκρυβε events φωτιάς και κράτησε την κατάσταση ζωντανή. Τα ΠαΟρκ, οι Γαλάτες που λούταραν άλλους Γαλάτες, στέρησαν τη νίκη από τα αδέρφια τους προτού πεθάνουν φορτωμένοι ετρουσκικό χρυσό. Οι Ρωμαίοι ανακάλεσαν τους καλούς στρατηγούς τους και έστειλαν ξαδέρφια να μάθουν από τον Πύρρο τι σημαίνει πέτσα.

Το τελευταίο χρυσό κεφάλαιο του Πόντιους Γκάβους ήταν μια κυκλωτική εκστρατεία εναντίον των Γαλατών, που θα μπορούσε να μας δώσει το παιχνίδι. Πνίγηκε όμως σε μια επική ζαριά απέναντι στον Πανοραμίξ, και ο άνθρωπος πήγε εξορία όπως άξιζε σε έναν στρατηγό που είχε μετατρέψει το πλεονέκτημα +6 σε προσωπικό ανέκδοτο. Στο τέλος της ημέρας οι Έλληνες ήταν πλέον το φαβορί για τη νίκη. Και, ειλικρινά, μετά από τόση προετοιμασία, τόση φαγωμένη νεολαία και τόση αμοιβαία κακία, το Sword of Rome είχε δικαιώσει πανηγυρικά την έξοδό του από το Ράφι της Ντροπής.