SYNDICATE: An Interplanetary Conquest Board Game

Στο φλαφ, το SYNDICATE: An Interplanetary Conquest Board Game είχε πράγματα που με έψηναν. Και η παραγωγή του δίνει αρχικά την εντύπωση ότι πίσω του βρίσκονταν άνθρωποι που ήξεραν τι έκαναν. Κρίμα που, όπως συνέβη και με το Apogee που μας είχε απογοητεύσει πλήρως, η καλή πρώτη εικόνα καταλήγει να είναι σχεδόν το πιο λειτουργικό κομμάτι του παιχνιδιού.

Στον πυρήνα του, το παιχνίδι σε βάζει να αξιοποιείς τις ασύμμετρες δυνάμεις του παίκτη σου σε μια διαπλανητική σύγκρουση. Μόνο που η πορεία σου δεν μοιάζει να εξαρτάται αρκετά από αποφάσεις ή σωστό σχεδιασμό: πρέπει να σου έρθει η σωστή κάρτα και να συνεργαστεί και το ζάρι, για να νιώσεις ότι μπορείς επιτέλους να κάνεις κάτι ουσιαστικό.

Η αλληλεπίδραση, αντί να χτίζει μια ενδιαφέρουσα αναμέτρηση, γίνεται ένα πανηγύρι αστάθειας. Οι ασύμμετρες δυνάμεις είναι εντελώς άνισες, δεν υπάρχει σοβαρός μηχανισμός catch-up για όποιον μείνει πίσω, και το event deck πέφτει πάνω στο παιχνίδι με την προβλεψιμότητα και τη γαλήνη των παγκόσμιων γεγονότων της τελευταίας τριετίας. Δηλαδή: καμία.

Το μόνο θετικό είναι πως σε ορισμένα σημεία η κατάσταση γίνεται τόσο κακή, ώστε γελάς νευρικά και συνεχίζεις κοιτάζοντας τα ερείπια όλων. Οι βασικές ιδέες είχαν αξία και με λίγη παραπάνω δουλειά αυτό θα μπορούσε να γίνει κάτι χαριτωμένο. Όπως είναι τώρα, όμως, το βρίσκω σχεδόν unplayable και δεν θα το πρότεινα σε κανέναν, για καμία τιμή.