SYNDICATE: An Interplanetary Conquest Board Game

Στο χαρτί, το SYNDICATE: An Interplanetary Conquest Board Game μοιάζει να έχει λόγο ύπαρξης: διαπλανητική κατάκτηση, ασύμμετρες δυνάμεις και μια παραγωγή που δείχνει ότι κάποιος ήξερε πώς θέλει να φαίνεται το κουτί στο τραπέζι. Είναι καλοφτιαγμένο. Και ένα καλοφτιαγμένο περίβλημα δεν διορθώνει έναν κινητήρα που βήχει.

Η πορεία σου εξαρτάται υπερβολικά από δύο πράγματα που δεν ελέγχεις: να εμφανιστεί η σωστή κάρτα και να σε αγαπήσει το ζάρι. Όταν και τα δύο συμβούν, μπορείς να κάνεις εντυπωσιακά πράγματα· όταν δεν συμβούν, απλώς παρακολουθείς κάποιον άλλο να τα κάνει. Το ενδιαφέρον δεν είναι η απόφαση που παίρνεις, αλλά αν το παιχνίδι θα σου επιτρέψει να την πάρεις.

Οι ασύμμετρες δυνάμεις δεν φαίνονται απλώς διαφορετικές· φαίνονται άνισες, ενώ δεν υπάρχει σοβαρός τρόπος να ξαναμπεί στο παιχνίδι όποιος μείνει πίσω. Και πάνω από όλα πέφτει ένα event deck που μοιάζει με τα παγκόσμια γεγονότα της τελευταίας τριετίας: χαοτικό, αδυσώπητο και κυρίως κακό νέο για όποιον νόμιζε ότι είχε σχέδιο. Σε μερικά σημεία γελάς νευρικά, κοιτάζεις τα ερείπια όλων και συνεχίζεις.

Είναι κρίμα, επειδή οι θεμελιώδεις ιδέες είναι καλές και λίγη ακόμη δουλειά θα μπορούσε να τις κάνει κάτι πραγματικά χαριτωμένο. Όπως είναι, όμως, το SYNDICATE είναι σχεδόν αδύνατο να παιχτεί και δεν θα το πρότεινα σε κανέναν, σε καμία τιμή.