Tapestry

Το Tapestry κερδίζει αμέσως με την παραγωγή του και με μια απλότητα σχεδιασμού που είναι σχεδόν προκλητική για παιχνίδι αυτής της εμφάνισης. Είναι καλοφτιαγμένο. Και μοιάζει να απευθύνεται ταυτόχρονα σε ανθρώπους που θέλουν εύκολη εξήγηση και σε ανθρώπους που αγοράζουν ένα πολύ ακριβό κουτί για να την ακούσουν.

Στον πυρήνα του, διαχειρίζεσαι πόρους και προγραμματίζεις ενέργειες, προσπαθώντας να χτίσεις την πορεία του πολιτισμού σου χωρίς να πνιγείς από τις επιλογές. Στις πρώτες παρτίδες αυτό έχει πραγματικό ενδιαφέρον: το σύστημα είναι καθαρό, προχωρά γρήγορα και δεν σε σταματά για να θαυμάσεις τον εαυτό του.

Η αλληλεπίδραση, όμως, είναι κυρίως ο αγώνας να τρέξεις το δικό σου ταμπλό αποτελεσματικότερα, με πρακτικά μηδενικό downtime. Κι εκεί φαίνεται το πρόβλημα: όταν οι πολιτισμοί του βασικού κουτιού είναι τόσο άνισοι, η αναμέτρηση δεν είναι αγώνας αποφάσεων αλλά σύγκριση προνομίων. Σε μια παρτίδα μπορεί να βρεθούν μαζί ένας πολιτισμός που αργότερα χρειάστηκε το μεγαλύτερο boost από expansion και ένας που δέχθηκε το σκληρότερο nerf. Πολύ διαφωτιστικό πείραμα. Όχι ιδιαίτερα ευχάριστο παιχνίδι.

Θα του δώσω ακόμη μία ευκαιρία με το expansion και τις διορθώσεις στους πολιτισμούς, επειδή θεωρητικά εκεί βελτιώνεται. Ως έχει, όμως, το Tapestry μου φαίνεται πολύ μικρό καλάθι για τόσο μεγάλη υπόσχεση· ακόμη και το αδιάφορο Civilization: A New Dawn προσφέρει αισθητά καλύτερη παιχτική εμπειρία.