Tapestry

Με μεγάλη καθυστέρηση έβαλα στο τραπέζι την civ απόπειρα της SM, κυρίως επειδή δεν ήθελα να δώσω τοπ δολάριο για κάτι που όλα έδειχναν πως, στην καλύτερη, θα ήταν μέτριο. Όταν το βρήκα κοψοχρονιά, πάτησα το κουμπί χάρη κυρίως στην ευκολία εξήγησής του. Η παραγωγή είναι όντως πολύ καλή και η σχεδιαστική του απλότητα εντυπωσιακή — θέλει θάρρος να ντύσεις ένα τόσο απλό design με τόσο ακριβό πακέτο, ακόμη κι αν έτσι το target group μοιάζει κάπως θολό. Στο τραπέζι είναι απλό και ευχάριστο, τουλάχιστον ώσπου να αρχίσει να φαίνεται ο ελέφαντας στο δωμάτιο.

Στον πυρήνα του, το Tapestry με βάζει να διαχειρίζομαι πόρους και να προγραμματίζω τις ενέργειές μου. Στα πρώτα παιχνίδια αυτό έχει ενδιαφέρον: προσπαθώ να οργανώσω τις επιλογές μου και να στύψω ό,τι μπορώ από το πλάνο μου, χωρίς να μπλέκομαι σε περίπλοκες διαδικασίες. Και το downtime είναι πρακτικά μηδενικό, κάτι που αναμφίβολα βοηθάει τον ρυθμό.

Το πρόβλημα είναι ότι όλη αυτή η καθαρή, γρήγορη ροή κάθεται πάνω σε πολιτισμούς που στο βασικό κουτί μοιάζουν εντελώς ό,τι να ’ναι. Η αλληλεπίδραση καταλήγει να περνά σε μεγάλο βαθμό από το πόσο ευνοημένος ή καταδικασμένος είσαι από την επιλογή πολιτισμού σου, όχι από κάποια συναρπαστική σύγκρουση αποφάσεων. Στην πρώτη μας παρτίδα είχαμε μάλιστα τον πολιτισμό που αργότερα πήρε το μεγαλύτερο boost στο expansion και εκείνον που έφαγε το χειρότερο nerf. Τι υπέροχο τεστ ισορροπίας: πέρα από το μηδενικό downtime, τα υπόλοιπα ήταν μια άσκηση στον εκνευρισμό.

Για μένα, αυτή η παντελής έλλειψη ισορροπίας το στέλνει κατευθείαν στην κατηγορία των σκουπιδιών, όσο καλοφτιαγμένο και εύκολο κι αν είναι στην επιφάνεια. Ακόμη και το αδιάφορο Civilization: A New Dawn μου φαίνεται πολλά κλικ ανώτερο ως παικτική εμπειρία. Θα του δώσω άλλη μία ευκαιρία με το expansion και τα nerfs των civs, επειδή θεωρητικά διορθώνουν κάτι από το χάλι. Αλλά το καλάθι για δεύτερες ευκαιρίες εδώ είναι πολύ μικρό.