Teotihuacan: Late Preclassic Period

Έκατσα για ένα τετραπλό Teotihuacan με επέκταση, σε παρέα με νέους και βετεράνους παίκτες. Για να μη γίνει τελείως χαμός, βάλαμε μόνο τα modules 1 και 3. Καλή σκέψη για την παρέα, μάλλον· όχι όμως αρκετή για να με ξετρελάνει το αποτέλεσμα.

Στον βασικό ρυθμό του παιχνιδιού, ο καθένας προχωρά το δικό του πλάνο γύρω από το κοινό τραπέζι, ενώ η παρουσία έμπειρων και νέων παικτών έκανε τη διαφορά στο πόσο άνετα διαβάζονταν οι επιλογές. Με τέσσερις παίκτες, η παρτίδα ήδη είχε αρκετό πράγμα να παρακολουθείς και αρκετή διάρκεια ώστε να νιώσεις το βάρος της.

Τα δύο modules έρχονται να προσθέσουν ακόμη περισσότερα πάνω σε αυτόν τον ρυθμό, κυρίως μέσω των θεοτήτων και των επιδράσεών τους. Εκεί είναι που για μένα το παιχνίδι ξεχειλώνει: αρκετές θεότητες, στις σωστές συνθήκες, μοιάζουν είτε πολύ δυνατές είτε ικανές να σακατέψουν το gameplay κάποιου. Δεν ένιωσα ότι η αλληλεπίδραση έγινε πιο ενδιαφέρουσα· περισσότερο ότι μπήκαν επιπλέον πράγματα που πρέπει να υπολογίζεις και να αντέχεις.

Από την άλλη, αν ήδη αγαπάς το Teotihuacan, η επέκταση σίγουρα του δίνει νέα πνοή και αρκετές ακόμη παρτίδες. Εγώ απλώς δεν ανήκω σε αυτό το κοινό: βαθμολογία Τσερνομπίλ, not great, not terrible. Δεν είναι από τα παιχνίδια που αγαπώ ιδιαίτερα, χωρίς αυτό να σημαίνει πως αρνούμαι να τα παίξω.

Και επειδή ήμασταν σε φάση αναμονής, πετάξαμε στο τραπέζι και μια trivia χαζομαρίτσα. Αποδείχτηκε πιο διασκεδαστική απ’ όσο περίμενα, παρότι δεν θα την πρότεινα σε κανέναν: η γνώμη μου για παιχνίδια τύπου Trivial Pursuit παραμένει σταθερά «I’d rather watch paint dry». Τουλάχιστον ήταν σύντομο και είχε ενδιαφέρουσα δομή στις ερωτήσεις του.