Teotihuacan: Late Preclassic Period

Το δοκιμάσαμε με μίξη νέων και βετεράνων παικτών, χρησιμοποιώντας μόνο τα modules 1 και 3. Δεν με κέρδισε. Το expansion προσθέτει επιλογές και ανανεώνει την εικόνα για όσους έχουν ήδη φθαρεί ευχάριστα πάνω στο Teotihuacan, αλλά μαζί τους τεντώνει κι άλλο ένα παιχνίδι που δεν φημίζεται ακριβώς για τη λιτότητά του.

Με τα συγκεκριμένα modules, ο βασικός κορμός του παιχνιδιού παραμένει εκείνος που γνωρίζουν οι παλιοί, ενώ οι νέοι έχουν απλώς περισσότερα πράγματα να αφομοιώσουν. Οι θεότητες μπαίνουν ως πρόσθετες επιρροές στο παιχνίδι και αλλάζουν τις προτεραιότητες των παικτών, άρα η παρέα δεν κοιτά μόνο την καθιερωμένη πορεία της παρτίδας αλλά και το πώς θα αξιοποιήσει ή θα αποφύγει αυτές τις επιδράσεις.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η αλληλεπίδραση δεν είναι πάντοτε κομψή. Οι περισσότερες θεότητες, υπό τις σωστές συνθήκες, είτε μοιάζουν αρκετά σπασμένες είτε στραβώνουν τόσο το gameplay ώστε η παρτίδα να παίζει γύρω από τη ζημιά τους αντί γύρω από τις αποφάσεις της. Είναι επιπλέον περιεχόμενο, βεβαίως· και η επιπλέον πολυπλοκότητα είναι επίσης περιεχόμενο, με τον τρόπο που ένα συρτάρι γεμάτο καλώδια είναι αποθηκευτικός χώρος.

Για όποιον αγαπά το Teotihuacan, το Late Preclassic Period έχει αρκετή νέα πνοή ώστε να δικαιολογήσει κι άλλες παρτίδες. Για μένα, που το παίζω χωρίς να το αγαπώ ιδιαίτερα, η ετυμηγορία είναι Τσερνόμπιλ: όχι σπουδαίο, όχι και τρομερό.