The Barracks Emperors

Δεν θα το ντύσω με περισσότερα λόγια απ’ όσα χρειάζεται: το The Barracks Emperors είναι, με διαφορά, το καλύτερο παιχνίδι που παίξαμε όλο αυτό το διάστημα που είχα χαθεί από τα ποστ. Η GMT ίσως να τρομάζει κόσμο, αλλά εδώ οι κανόνες είναι επιπέδου «ξερή» και το παιχνίδι μπαίνει στο τραπέζι πολύ πιο άμεσα απ’ όσο υπονοεί το κουτί του.

Στον πυρήνα του είναι trick-taking, λιτό και καθαρό ως προς τη δομή του, αλλά βαθιά κομπλεξικό εκεί που μετράει: στις αποφάσεις και στις συνέπειες. Παίζεις φύλλα, διεκδικείς τα κόλπα και προσπαθείς να στήσεις την πλευρά σου με τρόπο που να μη δώσεις στους άλλους το άνοιγμα που ψάχνουν.

Η αλληλεπίδραση είναι το ζουμί. Με τους κατάλληλους τέσσερις παίκτες γίνεται χαμός στο ίσωμα, με αβλεψίες να τιμωρούνται αμέσως και έναν αυτοκράτορα που τον είχες σιγουράκι να μπορεί να χαθεί από ένα διαβολικό παίξιμο αντιπάλου. Είναι από εκείνα τα παιχνίδια που βγάζουν έντονες συγκινήσεις και, αναπόφευκτα, πολύχρωμο υβρεολόγιο.

Το μόνο μου αρνητικό είναι ότι κάτω από τέσσερις παίκτες το σκηνικό γίνεται λίγο ντελούλου. Στα τέσσερα όμως; Για μένα είναι τυφλή αγορά, ειδικά αφού και η τιμή του είναι απολύτως τίμια.