The Conquistadors: The Spanish Conquest of the Americas 1518-1548

Έχω ξαναγκρινιάξει για το quality control της Compass στο player experience, και το The Conquistadors είναι η πιο χαρακτηριστική περίπτωση του «κρίμα, ρε γμτ». Δεν είναι ένα παιχνίδι που ωραιοποιεί την ισπανική κατάκτηση: βιασμός, σφαγή και λεηλασία είναι εκεί, χωρίς να χαϊδεύει αυτιά. Και παρότι ο χειρισμός του θέματος είναι σίγουρα politically incorrect, ο βασικός σκελετός του παιχνιδιού είναι τόσο ενδιαφέρων ώστε δεν μπορώ απλώς να το πετάξω στην άκρη μαζί με τις εκνευριστικές του ατέλειες.

Εδώ κάθε παίκτης αναλαμβάνει μία ή περισσότερες οργανωμένες εκστρατείες Ισπανών κατακτητών και τις στέλνει στην ανεξερεύνητη Αμερική για πλούτη και δόξα. Το σημαντικό είναι ότι πρόκειται για αληθινό sandbox: μπορώ να κινηθώ σαν φίλος των ιθαγενών, σαν Indiana Jones της εποχής ή σαν κοράκι που περιμένει μια αντίπαλη εκστρατεία να φάει ξύλο από τους ντόπιους, ώστε να πάω μετά να τη λεηλατήσω. Οι κανόνες είναι αρκετοί, αλλά ως επί το πλείστον έχουν λογική και διδάσκονται σε λογικό χρόνο.

Το πρόβλημα αρχίζει στη ροή των ενεργειών και ειδικά στα ζάρια. Diplomacy με 2d6, Discovery με 1d6, plunder με 1d6, plunder exhaustion με 2d6: η συνεχής εναλλαγή δεν προσθέτει κάτι ουσιαστικό, μόνο με αναγκάζει να σταματάω για να ελέγξω τι ρίχνω. Σε τέσσερις ώρες παιχνιδιού είπα «λάθος ζάρια» πάνω από διακόσιες φορές, πράγμα εξωφρενικό. Τα player aids δεν βοηθούν όσο θα έπρεπε, οπότε η αναζήτηση πληροφορίας γίνεται μέρος της αναμέτρησης. Ευτυχώς, η αλληλεπίδραση αξίζει τον κόπο: οι κάρτες έχουν ανελέητο take-that χαρακτήρα, σε επίπεδο Forged in Steel, και σου επιτρέπουν να πετάς σκουπίδια —και ραδιενέργεια— στους συμπαίκτες σου χωρίς πολλές ευγένειες.

Αν ο σχεδιασμός κανονικοποιούσε τις πιθανότητες σε 2d6 και έδινε πραγματικά χρηστικά aids, θα μιλούσα για πολύ πιο ολοκληρωμένο παιχνίδι. Όπως είναι, κουβαλάει ένα μεγάλο και παράλογο development fail, αλλά έχει αρκετή προσωπικότητα, ελευθερία και κακία ώστε να θέλω να του δώσω χρόνο. Σε μια εποχή γεμάτη care-bear ευγένειες, καμιά φορά χρειάζομαι ακριβώς αυτό: ένα παιχνίδι που ανοίγει τη βαλβίδα της χύτρας. Και, βέβαια, ένα παιχνίδι στο οποίο μπορώ να τραγουδάω Running Wild χωρίς να φταίω εγώ που σπάσανε τα νεύρα της παρέας.

«Conquistadores / Hungry for gold, doing as the religious madman told…»