The Conquistadors: The Spanish Conquest of the Americas 1518-1548

Το θέμα δεν προσπαθεί να κάνει την κατάκτηση της Αμερικής ευχάριστη ή καθαρή: πλούτος, δόξα, λεηλασία και βία είναι στο τραπέζι χωρίς φίλτρο. Αυτό ταιριάζει σε ένα παιχνίδι που θέλει να σε αφήσει ελεύθερο, όχι να σου πει ότι είσαι ο καλός της ιστορίας.

Κάθε παίκτης χειρίζεται μία ή περισσότερες οργανωμένες ισπανικές εκστρατείες και τις στέλνει στην ανεξερεύνητη Αμερική για πλούτη και δόξα. Μπορείς να γίνεις φίλος των ιθαγενών, να πας για ανακαλύψεις σαν Indiana Jones του 1600, ή να περιμένεις σαν κοράκι πάνω από μια αντίπαλη εκστρατεία ώσπου να τη σακατέψουν οι ντόπιοι και να μαζέψεις τα λάφυρα. Εσύ διαλέγεις πόσο άθλια θα φερθείς.

Οι κανόνες, παρότι πολλοί, έχουν εσωτερική λογική και το βιβλίο κανόνων περνάει· τα player aids όχι. Το μεγάλο πρόβλημα είναι η αλλοπρόσαλλη εναλλαγή ζαριών: 2d6 για Diplomacy, 1d6 για Discovery, 1d6 για plunder, 2d6 για plunder exhaustion. Σε μια τετράωρη παρτίδα ακούστηκε το «λάθος ζάρια» πάνω από διακόσιες φορές, και δεν υπάρχει καλός λόγος γι’ αυτό. Σαν να μην έφτανε η αναζήτηση των σωστών πιθανοτήτων, οι κάρτες φέρνουν ανελέητο take-that, στο επίπεδο του Forged in Steel: χτυπάς τον άλλον, περιμένεις να πέσει και μετά του παίρνεις ό,τι απέμεινε. Ωραία πράγματα. Για τον άνθρωπο που τα δέχεται, λιγότερο.

Το The Conquistadors έχει έναν πραγματικά δυνατό sandbox πυρήνα και αλληλεπίδραση που δαγκώνει, αλλά χρειάζεται υπομονή για να ξεπεράσεις τις αχρείαστες τριβές του development. Θέλω να το ξαναπαίξω, πράγμα που λέει πολλά· απλώς θέλω πρώτα να πετάξω τα λάθος ζάρια από το παράθυρο.