The Cost

Το The Cost δεν είναι απλώς παιχνίδι για εμάς· είναι ολόκληρη περίσταση. Αυτή τη φορά είχε άγχος, αγωνία, σασπένς, καθόλου takebacks και καθόλου έλεος. Οι κουβέντες περί εργατοπατέρων και σκληρού μαρξισμού εγκαταλείφθηκαν εγκαίρως για λίγο laissez-faire καπιταλισμό και βαρκούλες στη μέση της παρτίδας, ενώ τα φερετράκια γέμιζαν αρκετά ώστε να ακουστεί η απορία: «Καλέ ρε σεις, τους σκοτώσαμε όλους;» Ευτυχώς, είχαν μείνει μερικοί στο σακκουλάκι. Και το φινάλε; Κανονικό photo finish, με τους παίκτες να χωρίζονται μόλις με 3-4$.

Πρόκειται για οικονομικό παιχνίδι που προχωρά σε γύρους, με τις επιλογές των πρώτων γύρων να χτίζουν την ένταση για αργότερα. Η παρτίδα που ξαναπαίξαμε έδειξε καθαρά ότι ο τρίτος γύρος μπορεί να είναι το σημείο όπου κρίνεται όλη η υπόθεση. Το ζητούμενο είναι να βγεις μπροστά οικονομικά, αλλά η διαφορά στο τέλος μπορεί να είναι γελοία μικρή, άρα κάθε ρίσκο και κάθε απόφαση μετράει.

Η αλληλεπίδραση έρχεται μέσα από τις κατευθύνσεις που διαλέγουν οι παίκτες και από το πόσο επιθετικά πιέζουν το οικονομικό τοπίο. Το καθαρό, «clean» πλάνο αποδείχθηκε απολύτως ικανό να σταθεί απέναντι στο στυγνό Totmacher, απλώς είναι δυσκολότερο να το σχεδιάσεις. Και ναι, το επιθετικό άνοιγμα με port/rail στον πρώτο γύρο παραμένει αρκετά χαρακτηριστικό ώστε να αξίζει μια ευγενική παρότρυνση προς τον Ιωάννη Πρόδρομο να δοκιμάσει και κάτι άλλο.

Για τη δική μας φάση, το The Cost συνεχίζει να είναι ό,τι καλύτερο: σκληρό, θεαματικό πάνω στο τραπέζι και τόσο κοντινό στο τέλος ώστε σε αφήνει να κοιτάς τους άλλους με το ύφος ανθρώπου που μόλις έχασε ή κέρδισε μια μικρή περιουσία. Αν δεν το είχατε ήδη παραγγείλει από την πρώτη παράγραφο, πραγματικά δεν ξέρω τι περιμένετε.

Updated session

Η μεταγενέστερη παρτίδα δεν άλλαξε τη γνώμη μου· την επιβεβαίωσε. Σε παιχνίδι παρουσίασης για τον Μιχάλη, ο οποίος ευγενικά έφερε μια σακούλα μπύρες για να καλύψει το παραμελημένο μου ψυγείο, το παιχνίδι ήταν ξανά δυναμικό και έντονο. Η μόνη ουσιαστική προσθήκη ήταν ότι το clean strategy φάνηκε πιο καθαρά ως βιώσιμη, αν και πιο δύσκολα προγραμματιζόμενη, απάντηση στο Totmacher. Μετά ήρθαν η ανάλυση ρίσκου, τα σουβλάκια, τα κεμπάπ και λίγο σιαπ φιάχι για επιδόρπιο — δηλαδή μια απολύτως λογική κατάληξη για τέτοια λύσσα.