The Flow of History

Το The Flow of History μου έκανε αρχικά καλή εντύπωση: είναι ένα ενδιαφέρον card-based civ game, με ύφος που μου θύμισε το Innovation χωρίς να γίνεται εξίσου φλύαρο. Η διάρκειά του και η πολυπλοκότητά του μου φαίνονται σωστά ζυγισμένες — περίπου TTA/2, θα έλεγα — και στο τραπέζι βγάζει μια ευχάριστα παράξενη προσωπικότητα.

Ο πυρήνας του είναι η ανάπτυξη ενός πολιτισμού μέσα από κάρτες, με την οικονομία να έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Προσπαθεί να προσομοιώσει την κυκλοφορία του χρήματος: ο πραγματικός πλούτος δεν απλώς εμφανίζεται ή μεγαλώνει μόνος του, αλλά χρειάζεται παραγωγή. Αυτό δίνει βάρος στις αποφάσεις χωρίς να φορτώνει την εμπειρία με περιττή φλυαρία.

Στην πράξη, πάντως, δυσκολεύτηκα να νιώσω ότι χτίζω και εκτελώ μια πολύ συγκεκριμένη στρατηγική. Όπως και στο Innovation, αντιδρώ περισσότερο σε ό,τι συμβαίνει στο τραπέζι παρά κυνηγάω σταθερά τους αρχικούς μου στόχους. Η αλληλεπίδραση είναι λοιπόν κυρίως αυτή η συνεχής προσαρμογή στην κατάσταση, και τουλάχιστον το παιχνίδι δεν με αφήνει να περιμένω: το downtime είναι ουσιαστικά μηδενικό.

Συνολικά, παραμένει ένας τίμιος civ-μεζές που προσφέρει αυτά που υπόσχεται, με καλό ρυθμό και αρκετά καλά γούστα. Η αρχική μου αίσθηση ότι είχαμε «νικητή» μετριάστηκε: δεν με ενθουσίασε, παρότι δεν απογοήτευσε. Κρατάω επίσης την επιφύλαξη για το replayability· δεν είμαι βέβαιος ότι θα ήθελα να το παίξω πάνω από πέντε φορές στη ζωή μου, έστω κι αν αυτό ίσως είναι ψιλά γράμματα.

Updated session

Στη μεταγενέστερη παρτίδα η γνώμη μου δεν ανατράπηκε, αλλά έγινε πιο συγκρατημένη. Το παιχνίδι συνέχισε να δουλεύει γρήγορα και να προσφέρει τον civ-μεζέ που υπόσχεται, όμως ούτε αυτή τη φορά κατάφερε να με ενθουσιάσει. Η αντιδραστική φύση του, αντί για μια καθαρή στρατηγική πορεία, μου φάνηκε πλέον το βασικό του όριο.