The Godfather: Corleone's Empire

Ομολογώ ότι μπήκα με όλες τις προκαταλήψεις στο τραπέζι: CMON, μινιατούρες και Lang είναι συνδυασμός που συνήθως μου ανάβει προειδοποιητικές λυχνίες. Κι όμως, εδώ έκανα την αίρεσή μου με χαρά. Το The Godfather: Corleone's Empire δεν προσπαθεί να με εντυπωσιάσει με φανφάρες· με βάζει κατευθείαν σε μια γρήγορη, θεματική και πολύ ευχάριστα καβγατζίδικη παρτίδα.

Στον πυρήνα του είναι καθαρό area control. Οι παίκτες διεκδικούν τον χώρο και την επιρροή τους, με τη ροή να παραμένει γρήγορη και χωρίς να πλατειάζει. Δεν χρειάζεται να το φορτώσεις με ατελείωτη ανάλυση για να δουλέψει: το παιχνίδι σε κρατάει μέσα στη σύγκρουση και προχωράει με ωραίο ρυθμό.

Η αλληλεπίδραση είναι ακριβώς εκεί που τη θέλω για το θέμα του: έχει σωστή δόση take-that και σε αναγκάζει να κοιτάς τι κάνουν οι άλλοι, όχι μόνο το δικό σου κομμάτι του χάρτη. Δεν το ένιωσα ως άχαρο ή υπερβολικά επιθετικό· είναι η απαραίτητη πίεση που δίνει νόημα στο να παλεύουμε για τον έλεγχο και κάνει το τραπέζι να μιλάει.

Το αποτέλεσμα είναι παιχνιδάρα για αυτό που υπόσχεται. Full θέμα, μικρή διάρκεια, γρήγορο gameplay και αρκετό γούστο ώστε να το βλέπω να γίνεται φαβορί στις μεγάλες μαζώξεις μας. Δεν θα το πω συνταρακτικό ή κάποιο νέο σημείο αναφοράς για το είδος, αλλά είναι ένα δροσερό 8άρι και, πλέον που βρίσκεται και σε καλή τιμή, ακόμη πιο εύκολο να το προτείνω. Όσοι το βρήκαν πολύ εγκεφαλικό μάλλον απλώς άφησαν ένα καλό παιχνίδι να περάσει από δίπλα τους.

Updated session

Η δεύτερη παρτίδα, χαλαρή και φιλική με πέντε παίκτες, επιβεβαίωσε την πρώτη εντύπωση αντί να την αλλάξει. Μετά από μια βαριά σκιά Trickerion πάνω από το τραπέζι και αρκετή γκρίνια για το ενδεχόμενο άλλης «καμενιάς», ο Νονός έπεσε ακριβώς την κατάλληλη στιγμή και απογειώθηκε. Δεν έγινε ξαφνικά σπουδαιότερο παιχνίδι απ’ όσο είναι, αλλά στη σωστή φάση και με τη σωστή παρέα βγάζει πολύ ψωμί. Take the cannoli, baby.