The Godfather: Corleone's Empire

Πήγα στο The Godfather: Corleone's Empire με τις άμυνές μου σηκωμένες: Lang, CMON, μινιατούρες και όλο το πακέτο που συνήθως με κάνει να ψάχνω την έξοδο. Κι όμως, εδώ υπάρχει παιχνίδι. Όχι απλώς ένα ωραίο θέαμα στο τραπέζι, αλλά ένα σβέλτο, θεματικό παιχνίδι που σε βάζει κατευθείαν στη διάθεση να κάνεις τη δουλειά σου και να χαλάσεις τη δουλειά του διπλανού σου.

Είναι καθαρό area control, χωρίς να πλατειάζει. Απλώνεσαι στις περιοχές, μετράς ποιος κρατά τι και προσπαθείς να μη χαρίσεις χώρο στους άλλους· ο ρυθμός παραμένει γρήγορος και η παρτίδα δεν κουράζει με περιττές στάσεις.

Και μετά αρχίζει το καλό: take-that και αλληλεπίδραση στη σωστή δόση. Δεν παίζεις δίπλα στους άλλους· παίζεις επάνω τους, κόβεις σχέδια, πιέζεις θέσεις και τους αναγκάζεις να αντιδράσουν, χωρίς το παιχνίδι να γίνεται άχαρο ή ατελείωτο. Θα χωθείς στην περιοχή κάποιου, κι εκείνος θα θυμηθεί αμέσως το όνομά σου.

Δεν είναι συνταρακτικό, ούτε προσποιείται πως είναι. Είναι όμως ένα δροσερό οκτάρι, με αρκετό ψωμί και με θέμα που δένει όμορφα με την επιθετικότητά του. Στη σωστή παρέα, ειδικά όταν θέλεις κάτι σύντομο που να έχει δόντια, απογειώνεται ήσυχα και πολύ αποτελεσματικά. Take the cannoli.

Updated session

Η μεταγενέστερη παρτίδα με πέντε παίκτες επιβεβαίωσε την πρώτη εντύπωση: το παιχνίδι δεν άλλαξε πρόσωπο, αλλά η μεγαλύτερη παρέα έκανε την πίεση στις περιοχές και τα χτυπήματα μεταξύ παικτών ακόμη πιο ζωντανά. Παραμένει ιδιαίτερα καλό όταν πέφτει στο τραπέζι την κατάλληλη στιγμή.