The Great Zimbabwe

Το είχα αφήσει στο ράφι, επειδή είχα πείσει τον εαυτό μου ότι είναι βαρύ και δύσκολο. Τελικά το μόνο πραγματικά δύσκολο ήταν να διαβάσεις το manual, με εκείνο το φόντο και τη γραμματοσειρά που επέλεξαν τα παλικάρια. Μόλις το ξεπεράσαμε, το στήσαμε και το εξηγήσαμε συνοπτικά, και ξεκίνησε το γελαδοπάζαρο.

Στο τραπέζι το παιχνίδι μας έβαλε σε μια καθαρά οικονομική λογική, με τον Ναό και τις προσφορές των πιστών του να γίνονται μέρος της κουβέντας όσο οργανώναμε τις κινήσεις μας. Η πρώτη παρτίδα κύλησε πολύ πιο ομαλά απ’ ό,τι συνήθως στην παρέα μας: παίξαμε σχεδόν carebear-y, χωρίς κόμπλεξ και μίσος.

Αυτό δεν σημαίνει ότι λείπει η αλληλεπίδραση. Υπήρχαν οι καλές αλλαξοκωλιές από τους αλλόθρησκους αντιπάλους, αλλά ήταν μόνο μια γεύση από όσα φαίνεται να επιτρέπει το παιχνίδι. Ο μεθυσμένος θεός μάς παρέσυρε και μας πήρε λος σώβρακος· την επόμενη φορά, όμως, προβλέπω αίμα, γιατί υπάρχει άφθονος χώρος να πατήσεις τους άλλους εκεί που πονάνε.

Το Great Zimbabwe έχει τρελό βάθος και σίγουρα αξίζει να επιστρέψω σε αυτό με λιγότερο φιλήσυχη διάθεση. Με πέντε ίσως γίνει ακόμη πιο έπικ — δεν ξέρω, αλλά θέλω να το μάθω. Μετά το απαραίτητο διάλειμμα για μοσχαρίσια καλαμάκια και προβατίνα, κοιτάξαμε και το DRCongo, αλλά δεν είχε γίνει η κατάλληλη προετοιμασία· θα μείνει για άλλη φορά. Το σχέδιο, πάντως, παραμένει οικονομικό.