The Old King's Crown

Στην πρώτη επαφή το The Old King's Crown μπορεί να ξενίσει: είναι από εκείνα τα παιχνίδια που δεν χαρίζονται σε παίκτες οι οποίοι δεν ξέρουν ακόμη τι μπορούν να κάνουν οι αντίπαλες φατρίες. Εγώ όμως, ως φίλος του είδους, το βρήκα τίμιο και πολύ πιο ενδιαφέρον όσο ξεκαθάριζε μπροστά μου. Μετά την εμπειρία στην εκδρομή, όπου το έφερε ο gfilios και με έβαλε σε έξοδα, η εντύπωσή μου ήταν πως αυτό είναι, στην πράξη, το παιχνίδι που θα ήθελα να είναι το Arcs.

Κάθε παίκτης αναλαμβάνει μια διαφορετική φατρία, με δική της τράπουλα και ιδιαίτερους μηχανισμούς. Ο βασικός στόχος είναι η διεκδίκηση περιοχών στο ταμπλό, παίζοντας κάθε φορά μία κάρτα. Οι κάρτες δεν είναι απλώς αριθμοί ή μέσα παρουσίας στον χάρτη: φέρνουν μαζί τους ικανότητες, κι έτσι η τράπουλα κάθε φατρίας καθορίζει και τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει τη σύγκρουση.

Η αλληλεπίδραση είναι άμεση και μπορεί να είναι πολύ σκληρή. Οι assassins, ειδικά, μπορούν να κάνουν έναν άπειρο παίκτη να ξενερώσει εύκολα· αφού όμως φας το χτύπημα μία φορά και καταλάβεις πώς κόβονται, παύουν να μοιάζουν με άδικο κόλπο. Το παιχνίδι απογειώνεται στη δεύτερη και τρίτη παρτίδα, όταν όλοι έχουν μια εικόνα όχι μόνο της δικής τους φατρίας, αλλά και των αντίπαλων τράπουλων και ειδικών δυνάμεων.

Το τελικό μου συμπέρασμα παραμένει πολύ θετικό: είναι ένα πολύ καλό παιχνίδι για σταθερή παρέα, αρκεί η παρέα να του δώσει τις παρτίδες που χρειάζεται για να ανοίξει. Δεν είναι αμέσως φιλικό, αλλά η σκληράδα του έχει λογική και, κατά βάση, ανταμείβει τη γνώση.

Updated session

Επέστρεψα για δύο παρτίδες στη σειρά και η δεύτερη ήταν αισθητά καλύτερη από την πρώτη, ακριβώς επειδή πλέον όλοι ξέραμε πάνω-κάτω τις ασύμμετρες δυνάμεις όλων των factions. Η καλή πρώτη εντύπωση όχι μόνο κράτησε, αλλά επιβεβαιώθηκε. Μετά από τρεις παρτίδες, όμως, θέλω την επέκταση για να αλλάζει περισσότερο το μείγμα των φατριών και να υπάρχει ποικιλία από παιχνίδι σε παιχνίδι. Αλλιώς βλέπω κίνδυνο να κουράσει, ιδίως όταν κάποια power tiles είναι απλώς υπερβολικά disruptive χωρίς προφανή λόγο — όπως εκείνο που σε αναγκάζει να πετάξεις δύο κάρτες.