The Waylanders

Το πήρα για τα ζάρια, τα εξάγωνα και το ξύλο· η ενήλικη ζωή έχει περίεργα κριτήρια αγορών. Στο τραπέζι δείχνει αρκετά υποσχόμενο, αλλά το manual πνίγει τους κανόνες σε ιστορία και artwork, με προβλήματα μετάφρασης και ελάχιστη διάθεση να σε οδηγήσει καθαρά από το Α στο Β. Βαθμός rulebook: αποβολή πριν το διάλειμμα. Μπορεί εύκολα να σε χάσει μέσα στην πρώτη παρτίδα.

Κι όμως, όταν ξεμπερδέψεις με αυτό το εμπόδιο, παίζεις ένα skirmish σε εξαγωνικό πεδίο με ένα ωραίο σύστημα action points. Οι παίκτες κινούν τις φιγούρες τους, ξοδεύουν ενέργειες για τις επιλογές τους και καταλήγουν γρήγορα στις φάπες, χωρίς την προϋπόθεση ότι κάποιος πρέπει να ξέρει κάρτες, decks ή ολόκληρη εγκυκλοπαίδεια χαρακτήρων.

Η στρατηγική είναι χαλαρή, με την αίσθηση ενός Shadespire που άφησε την τράπουλα στο σπίτι. Στα σενάρια τεσσάρων παικτών, ειδικά όταν μπαίνουν τα events, το παιχνίδι σπρώχνει τον κόσμο να συγκρουστεί αντί να κάνει βόλτες στα εξάγωνα· εσύ θα βρεις κάποιον εκτεθειμένο, θα πέσετε πάνω του, και ξαφνικά όλοι έχουν λόγο να κοιτούν την ίδια γωνία του χάρτη. Με house rules, μάλιστα, φαίνεται πως μπορεί να βγει κι άλλο ζουμί.

Δεν είναι αγορά για τον απλό περίεργο, ούτε δικαιολογεί την retail τιμή του. Αν όμως είσαι πολύ φίλος των skirmish και το πετύχεις αρκετά φθηνότερα, έχει λόγο ύπαρξης — έστω και μόνο επειδή οι τίμιες 28mm φιγούρες του μπορούν να βρουν δεύτερη ζωή σε ένα RPG τραπέζι.