The Waylanders

Το The Waylanders ήταν ένα impulse buy από εκείνα που καταλήγουν στο hoard επειδή τσεκάρουν τα σωστά κουτάκια: ζάρια, εξάγωνα, ξύλο. Είναι skirmish βασισμένο σε video game που φαίνεται κολλημένο στο early access hell, και το επιτραπέζιο κουβαλάει μια αντίστοιχα άχαρη πρώτη εντύπωση. Το manual πνίγεται σε ιστορία και artwork, ενώ σχεδόν δεν προσπαθεί να συγκεντρώσει τους κανόνες με τρόπο καθαρό και αναγνώσιμο. Η μετάφραση έχει εμφανή προβλήματα και όλη η εμπειρία μπορεί πολύ εύκολα να σε κάνει να τα παρατήσεις στη μέση της πρώτης παρτίδας και να το βάλεις αγγελία.

Κι όμως, πίσω από αυτή τη χαρτούρα υπάρχει ένα τίμιο skirmish. Ο πυρήνας του είναι ένα ωραίο σύστημα action points, με χαλαρή στρατηγική και μια αίσθηση σαν Shadespire χωρίς κάρτες. Αν καταφέρω να περάσω το εμπόδιο των κανόνων, μπορώ να το εξηγήσω σε πέντε λεπτά και σε δέκα να αρχίσουμε τις φάπες.

Η αλληλεπίδραση είναι άμεση, χωρίς να απαιτεί από τον απέναντι να έχει κάνει μεταπτυχιακό σε κάρτες, decks και ιδιαίτερες ικανότητες χαρακτήρων πριν μπορέσει να συμμετάσχει. Στα τέσσερα παίζει καλύτερα απ’ όσο φοβόμουν, ειδικά με ορισμένα σενάρια και τα events που βοηθούν να προχωράει το chop chop. Με λίγα house rules, μάλιστα, πιστεύω ότι μπορεί να βγάλει και πραγματικό value.

Δεν θα το πρότεινα σε πολύ κόσμο: είναι παιχνίδι για πολύ φίλους του είδους, και σίγουρα όχι στην retail τιμή του. Αν όμως το βρείτε σε λογικότερη τιμή, ίσως αξίζει ακόμη και για τις φιγούρες του. Είναι τίμια δουλειά στα 28 mm και, αν παίζετε RPG χωρίς να έχετε ήδη κάνει πλούσια τη Wizkids, μπορούν να βρουν κι εκεί χρήση.