Tigris & Euphrates

Μετά το πρωινό, ενώ κάποιοι ακόμη ανακάμπταμε από τους θρύλους της οφθαλμαπάτης, σερβιρίστηκε ένα ελαφρύ κόμπλεξ με σως γιαουρτιού. Το Tigris & Euphrates είχε ξαναδεί το τραπέζι μας πέρσι, στο αντίστοιχο event στην Πάργα, και η αντίδραση ήταν ακριβώς η ίδια: «μα γιατί δεν παίζουμε πιο συχνά τέτοιες παιχνιδάρες;» Κάπου εδώ χρειάζεται εκείνο το σοβιετικό πόστερ με έναν γνωστό γέροντα του Βορρά να διατάζει «λίγα και καλά», για να υποκλιθούμε όλοι με τη δέουσα ευλάβεια.

Στον πυρήνα του, η εμπειρία είναι τόσο καθαρή όσο και ανελέητη: καθόμαστε τέσσερις άνθρωποι που καταλαβαίνουν τι πάμε να κάνουμε και αφήνουμε το παιχνίδι να μας τραβήξει στην έντασή του. Η ροή του δεν παρουσιάστηκε ως μάθημα κανόνων ή ως επίδειξη πολύπλοκων διαδικασιών· παρουσιάστηκε ως εκείνη η αβίαστη ακολουθία κινήσεων και αποφάσεων που κάνει ένα τραπέζι να σωπαίνει για λίγο, πριν ξαναρχίσει να βράζει.

Η αλληλεπίδραση, πάλι, δεν είναι διακοσμητική. Κάθε γύρος φαινόταν να δίνει αφορμή για κόντρα, για πείσμα και για την πολύ συγκεκριμένη απορία «γιατί το έκανες αυτό σε μένα;». Και μετά έρχονται οι βρισιές, οι κατάρες, οι επικλήσεις σε χθόνιες θεότητες και μια ατμόσφαιρα chatline LoL σε EloHell επίπεδα. Όχι κακία για την κακία: η χαρά του να έχεις απέναντί σου ανθρώπους που αντέχουν και απολαμβάνουν αυτή την τριβή.

Παιχνιδάρα. Αν δεν το έχετε παίξει, βρείτε άμεσα μια τετράδα που νιώθει και βάλτε το στο πρόγραμμα. Δεν υπόσχομαι γαλήνη στο τραπέζι· υπόσχομαι ότι θα ανταμειφθείτε.