Tin Goose

Το Tin Goose με κέρδισε ακριβώς επειδή δεν έμοιαζε να προσπαθεί πολύ. Είναι ένα απλό οικονομικό παιχνίδι για αεροπορικές εταιρίες της δεκαετίας του 1920, αλλά κάτω από την καθαρή του επιφάνεια έχει δόντια. Η εξήγηση τελειώνει σε περίπου δέκα λεπτά και η παρτίδα σε έως μιάμιση ώρα, όμως αν μπεις χωρίς σχέδιο, οι υπόλοιποι θα σε αφήσουν να το μετανιώσεις.

Κάθε παίκτης αναλαμβάνει μια προβληματική εταιρία, με λίγα χρήματα, μικρό στόλο, πέντε εσωτερικά προβλήματα και ένα χέρι καρτών χωρισμένο σε τρεις εποχές. Σε καθέναν από τους επτά γύρους παίζεις μία κάρτα: είτε ανοίγεις πλειστηριασμό για καινούργιο στόλο είτε πετάς στο τραπέζι μια καταστροφή, από απεργία και ατύχημα μέχρι ακριβό πετρέλαιο. Οι κανόνες είναι καθαροί, ευτυχώς· οι αποφάσεις δεν είναι.

Έπειτα έχεις τρεις ενέργειες για να απλώσεις το δίκτυό σου, να πετύχεις στόχους και να συμμαζέψεις τα οικονομικά της εταιρίας. Με κάθε επέκταση του στόλου ξεφορτώνεσαι κι ένα πρόβλημα, ενώ κάθε καταστροφή επιβραβεύει εκείνον που είχε προετοιμαστεί και χτυπάει τους υπόλοιπους. Εκεί αρχίζει το ωραίο: μπορείς να κάνεις μια κίνηση που σε σπρώχνει μπροστά και ταυτόχρονα γκρεμίζει τα σχέδια κάποιου άλλου. Και με μία κάρτα παραπάνω ανά εποχή από όσες τελικά θα παίξεις, το hand management σε αναγκάζει να αφήσεις κάτι καλό να καεί. Ποιον θα αφήσεις εκτεθειμένο;

Το αρχικό στήσιμο θέλει λίγη σκέψη, ίσως ένα δεκάλεπτο παραπάνω πριν αρχίσει η παρτίδα, αλλά το τυχαίο demand δεν αφήνει τις στρατηγικές να γίνουν αποστήθιση. Με τρεις παίκτες ήταν ήδη πολύ ευχάριστο, και μοιάζει να έχει χώρο για ακόμη πιο νόστιμη κακία με περισσότερους. Τα ξύλινα αεροπλανάκια πιθανότατα σπρώχνουν την τιμή προς τα πάνω, οπότε αξίζει να το κυνηγήσετε σε καλή τιμή. Για μένα είναι ένα καθαρό 8/10: εύκολο να το μάθεις, δύσκολο να επιβιώσεις όταν οι φίλοι σου αποφασίσουν να πετάξουν καλύτερα από σένα.