Tiny Towns

Το Tiny Towns μου άρεσε πάρα πολύ: είναι από εκείνα τα σχέδια που φαίνονται απέριττα, αλλά κρύβουν αρκετό βάθος για να επιστρέφεις. Έχει και αυτή τη σπάνια ευελιξία να λειτουργεί με μικρά παιδιά σαν παιχνίδι χρωμάτων και σχημάτων, «ελάτε να φτιάξουμε την πόλη μας», χωρίς να χάνει το ενδιαφέρον του όταν το τραπέζι αποφασίζει να παίξει πολύ πιο ανταγωνιστικά.

Ο καθένας χτίζει τη δική του μικρή πόλη, διαχειριζόμενος χρώματα και σχήματα ώστε να καταφέρει να στήσει ό,τι χρειάζεται. Η βάση είναι απλή και καθαρή, αλλά το πρόβλημα είναι ότι οι επιλογές δεν έρχονται πάντα όταν τις θέλεις: πρέπει να προσαρμόζεις το πλάνο σου καθώς η πόλη γεμίζει και ο διαθέσιμος χώρος αρχίζει να σε πιέζει.

Το σημαντικό είναι πως οι επιλογές των άλλων παικτών επηρεάζουν άμεσα το δικό σου σχέδιο. Όταν κάποιος διαλέγει ένα χρώμα που διαλύει ό,τι ετοίμαζες, μπορείς είτε να εκνευριστείς με το randomness είτε να το απολαύσεις ως την αφορμή για να αλλάξεις πορεία — ή, ακόμα καλύτερα, να κοιτάξεις πώς θα κάνεις ακριβώς το ίδιο στους υπόλοιπους. Εκεί βρίσκεται το ευχάριστο, ελαφρώς κακεντρεχές χάος του παιχνιδιού.

Συνολικά, το βάζω άνετα πιο συχνά στο rotation μου. Είναι happy filler με ουσία: αρκετά προσιτό ώστε να καθίσει ο καθένας, αλλά και αρκετά αιχμηρό ώστε να μη γίνει απλώς μια χαριτωμένη άσκηση τοποθέτησης. Δεν δοκίμασα τελικά τα expansions λόγω ώρας, οπότε κρατάω αυτή την εκκρεμότητα για την επόμενη φορά.

Updated session

Η δεύτερη παρτίδα επιβεβαίωσε την αρχική μου εντύπωση: μια χαρά και πάλι. Με τρεις παίκτες, όμως, μου φάνηκε αισθητά λιγότερο πανικός απ’ ό,τι με τέσσερις ή πέντε. Δεν καταλαβαίνω την προτίμηση του BGG για δύο παίκτες· για μένα, η διαχείριση των απρόβλεπτων επιλογών των άλλων είναι πολύ πιο διασκεδαστική όταν το τραπέζι είναι γεμάτο. Τότε κάθε χρώμα που σου χαλάει τα σχέδια αξίζει ένα βλέμμα Littlefinger και ένα ήρεμο «δεν πειράζει, καρδιά μου — chaos is a ladder».