Underwater Cities

Δεν χρειάζεται να το ντύσω με πολλά: για μένα το Underwater Cities είναι τοπ. Η παρτίδα επιβεβαίωσε πανηγυρικά την πρώτη μου εντύπωση ότι το προτιμώ καθαρά με τρεις παίκτες. Στα τέσσερα δεν χαλάει καθόλου· απλώς στα τρία η εμπειρία έχει εκείνη τη σφιχτή, ανταγωνιστική αίσθηση που θέλω περισσότερο.

Ο πυρήνας της έντασης βρίσκεται στις θέσεις ενεργειών. Με τρεις παίκτες δεν υπάρχει duplicate action slot, οπότε κάθε επιλογή μετράει πιο πολύ: αν κάποιος πάρει τη θέση που ήθελα, δεν υπάρχει η άνετη εναλλακτική της διπλής θέσης για να συνεχίσω σαν να μη συνέβη τίποτα.

Αυτό κάνει την αλληλεπίδραση πιο άμεση, χωρίς να χρειάζεται να περιγράψω κάτι πιο περίπλοκο από ό,τι έδειξε η παρτίδα. Τα κοψίματα είναι σκληρότερα στα τρία, οι αποφάσεις γύρω από τις διαθέσιμες ενέργειες αποκτούν βάρος, και έτσι η ροή στο τραπέζι γίνεται αισθητά πιο σφιχτή από ό,τι στα τέσσερα.

Άρα ναι: παιχνιδάρα, και ειδικά τριών παικτών. Σε μια γεμάτη μέρα παιχνιδιών, οι Αρχιτέκτονες παραμένουν πολύ δροσερή επιλογή για ορεκτικό ή γλυκό, με τέσσερις ή πέντε παίκτες· αλλά όταν θέλω το κυρίως πιάτο, το Underwater Cities ξέρει ακριβώς πώς να σταθεί στο τραπέζι.

Updated session

Η μεταγενέστερη σημείωση δεν αλλάζει την κρίση μου: το παιχνίδι ξαναδηλώνεται απλώς «τοπ». Η δεύτερη μέρα είχε πιο χαλαρή, μινιμαλιστική διάθεση, μετά από πλατσούρισμα και μάσα, με ακόμη και έναν γνωστό φιναλίστ ευρωπαϊκών τουρνουά καρτοπαίχνιδων στην παρέα. Οι σημειώσεις μετά στρέφονται σε πανιά και κιβώτια, χωρίς να προσθέτουν νέα παρατήρηση για το Underwater Cities· η θετική ετυμηγορία, πάντως, μένει απολύτως σταθερή.