Urban Sprawl

Ξέρω πως το Urban Sprawl δεν είναι για όλους. Κάποιοι δεν το γουστάρουν καθόλου, άλλοι το κατηγορούν για το AP που μπορεί να βγάλει. Εγώ, όμως, το κοιτάζω από τη μεριά της βραδιάς που μας χάρισε: δυόμισι ώρες γεμάτες, με την ένταση να μένει στο τραπέζι μέχρι το τέλος και με μια αίσθηση ότι παίξαμε κάτι που άξιζε τον χρόνο του.

Στη δική μας παρτίδα, ο ρυθμός δεν ήταν νευρικός ή βιαστικός· ήταν ο ρυθμός ενός παιχνιδιού που σε αφήνει να σταθείς πάνω στις αποφάσεις σου. Αυτό είναι και το σημείο όπου καταλαβαίνω την κουβέντα για analysis paralysis: όταν κάθε επιλογή μοιάζει να μετράει, είναι εύκολο κάποιος να κολλήσει λίγο παραπάνω.

Παρόλα αυτά, η ροή λειτούργησε για εμάς. Οι παίκτες εναλλάσσονται στις αποφάσεις τους και η παρτίδα χτίζει την έντασή της γύρω από την κούρσα των πόντων, με την αλληλεπίδραση να φαίνεται κυρίως στο πώς η πρόοδος των άλλων σε αναγκάζει να ξαναζυγίσεις τη δική σου θέση. Η τελική εικόνα ήταν οριακή στα σημεία, ακόμη κι αν ο αγαπητός δημοσιοκάφρος μάς είχε ρίξει καμιά τριανταπεντάρα και βάλε στο κεφάλι.

Για μένα, λοιπόν, το Urban Sprawl παραμένει μια πολύ απολαυστική εμπειρία όταν βρεθεί η σωστή παρέα και δοθεί ο χρόνος που ζητάει. Και μετά από αυτή την παρτίδα, η περιέργειά μου για το Welcome to Centerville μόνο μεγάλωσε — ελπίζω να είναι εξίσου καλό.