Vs. System 2PCG: AEW

Ξέθαψα το Vs. System και, όπως συμβαίνει με αυτά τα πράγματα, έσπρωξα κι έναν ακόμη άνθρωπο στα έξοδα. Με το Vs. System 2PCG: AEW και το The Boys στο τραπέζι, έγραψα δέκα παρτίδες και θυμήθηκα πόσο εύκολα αυτό το σύστημα σε τραβάει πίσω. Το AEW είναι standalone και εισαγωγικό: το wrestling θέμα βγάζει το χαμόγελό του, αλλά ως παιχνίδι μένει μάλλον άνευρο και plain.

Εδώ όμως κάνει ακριβώς τη δουλειά του. Μια μέση τράπουλα AEW έχει περίπου το ένα τρίτο των κανόνων και των εικονιδίων που κουβαλούν οι υπόλοιπες εκδόσεις, άρα το εξηγείς σε πέντε λεπτά και μέσα σε μισή ώρα ο απέναντι παίζει ανταγωνιστικά. Ο κανόνας είναι Β, παρεμπιπτόντως: γρήγορος, καθαρός, χωρίς να σε αφήνει να ψάχνεις σύμβολα ενώ ήδη τρως ξύλο.

Η απλότητα όμως φέρνει και την καφρίλα της. Οι παρτίδες μπορούν να πάρουν snowballing κατεύθυνση, με τον έναν να πατάει γκάζι και τον άλλον να ψάχνει πότε ακριβώς χάθηκε το ματς. Το The Boys είναι πιο προσεγμένο, με λίγο βαθύτερο deckbuilding και πιο ενδιαφέρουσες αναμετρήσεις· αφού μάθεις τον άλλον στα ρηχά με το AEW, μπορείς να τον σπρώξεις εκεί και να αρχίσει το κανονικό μπέρδεμα.

Κανένα από τα δύο, πάντως, δεν φτάνει το The Marvel Battles όταν στο τραπέζι πέφτουν οι χιλιάδες διαθέσιμες κάρτες και τα πιο τουρνουάδικα decks. Εκεί γίνεται χαμός, και η Marvel θεματική μοιάζει ακόμη με το φυσικό σπίτι του παιχνιδιού. Το AEW παραμένει πολύ καλό value for money και ένας εξαιρετικός τρόπος να βάλεις κάποιον στο Vs. System· απλώς, για να μείνει, θα χρειαστείς κόσμο και χρόνο — τα δύο σπανιότερα components.