Κριτική

Wealth of Nations: War Clouds

Το Wealth of Nations: War Clouds παραμένει ένα αδυσώπητο οικονομικό παιχνίδι, όπου η ανάπτυξη δεν είναι ποτέ προσωπική υπόθεση και κάθε κέρδος δίνει σε κάποιον λόγο να σε μισήσει. Με έμπειρη παρέα γίνεται ακόμη σκληρότερο — και, παρά τα δάκρυα, ακόμη καλύτερο.

Wealth of Nations: War Clouds

Wealth of Nations: War Clouds

Κυκλοφορία
2010
Σχεδιαστής
Peter Hansell
Εκδότης
TableStar Games, JJ Board Game, Rawstone
Παίκτες
2–6
Διάρκεια
120 λεπτά

Επιστρέψαμε στο Wealth of Nations: War Clouds με παίκτες που ήξεραν ήδη τα ανοίγματα, τις παγίδες και τη μικρή χαρά του να βλέπεις ένα σχέδιο του άλλου να πνίγεται. Ένας νέος παίκτης έπιασε αμέσως το concept, αλλά η παρτίδα δεν χάρισε τίποτα σε κανέναν: ένα λάθος στην αξιοποίηση ενός super-industry tile αρκεί για να βρεθείς πίσω, να κοιτάς ένα labor monopoly να ξεφεύγει και να αναρωτιέσαι πότε ακριβώς έγινε το κεφάλαιο το πιο ποθητό πράγμα στο τραπέζι.

Η οικονομία χτίζεται πάνω σε επενδύσεις, πόρους και μονοπώλια, με labor και capital να γίνονται συχνά τα γνωστά φαβορί της ανάπτυξης. Όμως το φαγητό ακριβαίνει, το automation ζητά σωστό timing και οι φάρμες μπορούν να αποδειχθούν η επένδυση που κανείς δεν πήρε αρκετά στα σοβαρά. Χρέος παίρνεις, θέση κυνηγάς, και προσπαθείς να μετατρέψεις ό,τι σου έμεινε σε τρόπο να μείνεις στον αγώνα.

Θα προδώσεις τους φίλους σου, και θα το αποκαλέσεις επένδυση.
TheCuttlefish

Και μετά έρχεται ο στρατός να βάλει χέρι στην οικονομία. Αναχαιτίζει προβαδίσματα, στραβώνει μονοπώλια και κάνει κάθε επιθετική αγοραπωλησία μια προσωπική δήλωση πολέμου. Στους τελευταίους γύρους είχαμε στρατά, κόντρες, μπλοκαρίσματα και το καθαρό, υγιές μίσος που γεννά ένα παιχνίδι όταν όλοι καταλαβαίνουν ακριβώς τι προσπαθείς να κάνεις. Θα προδώσεις τους φίλους σου, και θα το αποκαλέσεις επένδυση.

Το αποτέλεσμα ήταν μια σκληρή, σχεδόν εξαντλητική αναμέτρηση, με ένα τραπεζικό τρίγωνο να με ξαναβάζει απρόσμενα στην κούρσα και έναν αθόρυβο παίκτη να παίρνει τελικά τη νίκη. Το WoN δεν είναι παιχνίδι για χαλαρό βράδυ ούτε για όσους θέλουν ηττημένους χωρίς παράπονα: είναι no-luck οικονομικό παιχνίδι, γεμάτο κόντρα, όπου οι κινήσεις των άλλων μπορούν να σε αφήσουν να παίζεις από πολύ στραβή θέση. Και ακριβώς γι’ αυτό παραμένει κορυφαίο — απλώς δεν θέλω να το ξαναπαίξω σύντομα.

Updated session

Η επόμενη παρτίδα επιβεβαίωσε την ίδια εικόνα, μόνο πιο άγρια, επειδή και οι πέντε γνωρίζαμε πλέον τα ανοίγματα και τον ρυθμό της ανάπτυξης. Αυτή τη φορά το QQjitsu απέναντι στους στρατούς και μια επένδυση στις φάρμες έκοψαν τη φόρα των labor και capital επιλογών και έδωσαν τη νίκη σε διαφορετικό δρόμο. Το παιχνίδι δεν μαλάκωσε· απλώς απέδειξε ότι, ακόμη και σε έμπειρα χέρια, έχει περισσότερους από έναν τρόπους να σε τιμωρήσει.

Και ακριβώς γι’ αυτό παραμένει κορυφαίο — απλώς δεν θέλω να το ξαναπαίξω σύντομα.
TheCuttlefish

Source: BoardGameGeek

0 comments

Διάβασε κι άλλα

Όλες οι κριτικές →
  • Κριτική SpaceCorp: 2025-2300AD

    Το πλήρες SpaceCorp με Ventures είναι σφιχτό, ζωηρό και πολύ καλύτερο με τρεις, όπου τα μπλοκαρίσματα και οι κοντινές διαφορές στο σκορ κάνουν κάθε κίνηση να μετράει. Μπορεί να κλαψουρίσεις λίγο πριν συνειδητοποιήσεις πόσο επικίνδυνη είναι η εταιρεία σου στο τέλος· αυτό είναι μέρος της εμπειρίας.

    TheCuttlefish · 25 Αυγ 2026
  • Κριτική Knee Deep in Hexes

    Το Knee Deep in Hexes είναι ένα τίμιο, καθαρόαιμο duel χωρίς τύχη, με τη νευρική οικονομία ενός κλασικού resource-rush RTS. Απλό στους κανόνες, αλλά αρκετά αιχμηρό ώστε οι επαναληπτικές παρτίδες να βγάζουν δόντια.

    TheCuttlefish · 22 Ιουλ 2026
  • Κριτική Arcs

    Με τους advanced κανόνες, τις ασύμμετρες εξωγήινες φυλές και τις δυνάμεις τους, το Arcs είναι αισθητά καλύτερο από τη γυμνή, συμμετρική πρώτη επαφή. Εξακολουθεί όμως να ζητά από την παρέα να κάνει τη δουλειά που θα έπρεπε να κάνει λίγο περισσότερο το ίδιο.

    TheCuttlefish · 22 Ιουλ 2026

Περισσότερα από TheCuttlefish →