Κριτική
Wealth of Nations: War Clouds
Το Wealth of Nations: War Clouds παραμένει ένα αδυσώπητο οικονομικό παιχνίδι, όπου η ανάπτυξη δεν είναι ποτέ προσωπική υπόθεση και κάθε κέρδος δίνει σε κάποιον λόγο να σε μισήσει. Με έμπειρη παρέα γίνεται ακόμη σκληρότερο — και, παρά τα δάκρυα, ακόμη καλύτερο.
- Κυκλοφορία
- 2010
- Σχεδιαστής
- Peter Hansell
- Εκδότης
- TableStar Games, JJ Board Game, Rawstone
- Παίκτες
- 2–6
- Διάρκεια
- 120 λεπτά
Επιστρέψαμε στο Wealth of Nations: War Clouds με παίκτες που ήξεραν ήδη τα ανοίγματα, τις παγίδες και τη μικρή χαρά του να βλέπεις ένα σχέδιο του άλλου να πνίγεται. Ένας νέος παίκτης έπιασε αμέσως το concept, αλλά η παρτίδα δεν χάρισε τίποτα σε κανέναν: ένα λάθος στην αξιοποίηση ενός super-industry tile αρκεί για να βρεθείς πίσω, να κοιτάς ένα labor monopoly να ξεφεύγει και να αναρωτιέσαι πότε ακριβώς έγινε το κεφάλαιο το πιο ποθητό πράγμα στο τραπέζι.
Η οικονομία χτίζεται πάνω σε επενδύσεις, πόρους και μονοπώλια, με labor και capital να γίνονται συχνά τα γνωστά φαβορί της ανάπτυξης. Όμως το φαγητό ακριβαίνει, το automation ζητά σωστό timing και οι φάρμες μπορούν να αποδειχθούν η επένδυση που κανείς δεν πήρε αρκετά στα σοβαρά. Χρέος παίρνεις, θέση κυνηγάς, και προσπαθείς να μετατρέψεις ό,τι σου έμεινε σε τρόπο να μείνεις στον αγώνα.
Θα προδώσεις τους φίλους σου, και θα το αποκαλέσεις επένδυση.
TheCuttlefish
Και μετά έρχεται ο στρατός να βάλει χέρι στην οικονομία. Αναχαιτίζει προβαδίσματα, στραβώνει μονοπώλια και κάνει κάθε επιθετική αγοραπωλησία μια προσωπική δήλωση πολέμου. Στους τελευταίους γύρους είχαμε στρατά, κόντρες, μπλοκαρίσματα και το καθαρό, υγιές μίσος που γεννά ένα παιχνίδι όταν όλοι καταλαβαίνουν ακριβώς τι προσπαθείς να κάνεις. Θα προδώσεις τους φίλους σου, και θα το αποκαλέσεις επένδυση.
Το αποτέλεσμα ήταν μια σκληρή, σχεδόν εξαντλητική αναμέτρηση, με ένα τραπεζικό τρίγωνο να με ξαναβάζει απρόσμενα στην κούρσα και έναν αθόρυβο παίκτη να παίρνει τελικά τη νίκη. Το WoN δεν είναι παιχνίδι για χαλαρό βράδυ ούτε για όσους θέλουν ηττημένους χωρίς παράπονα: είναι no-luck οικονομικό παιχνίδι, γεμάτο κόντρα, όπου οι κινήσεις των άλλων μπορούν να σε αφήσουν να παίζεις από πολύ στραβή θέση. Και ακριβώς γι’ αυτό παραμένει κορυφαίο — απλώς δεν θέλω να το ξαναπαίξω σύντομα.
Updated session
Η επόμενη παρτίδα επιβεβαίωσε την ίδια εικόνα, μόνο πιο άγρια, επειδή και οι πέντε γνωρίζαμε πλέον τα ανοίγματα και τον ρυθμό της ανάπτυξης. Αυτή τη φορά το QQjitsu απέναντι στους στρατούς και μια επένδυση στις φάρμες έκοψαν τη φόρα των labor και capital επιλογών και έδωσαν τη νίκη σε διαφορετικό δρόμο. Το παιχνίδι δεν μαλάκωσε· απλώς απέδειξε ότι, ακόμη και σε έμπειρα χέρια, έχει περισσότερους από έναν τρόπους να σε τιμωρήσει.
Και ακριβώς γι’ αυτό παραμένει κορυφαίο — απλώς δεν θέλω να το ξαναπαίξω σύντομα.
TheCuttlefish
Source: BoardGameGeek
0 comments
Sign in to react or comment.


