Wealth of Nations: War Clouds

Είχε περάσει περίπου ένας χρόνος από την προηγούμενη φορά που ανοίξαμε Wealth of Nations: War Clouds, άρα ήμασταν πανέτοιμοι για καινούριες ιστορίες πόνου και δακρύων. Αυτή τη φορά ήμασταν τέσσερις γνώστες συν τον Donnin «The Machine», που έπιασε αμέσως το concept χωρίς να δυσκολευτεί. Εγώ, αντίθετα, άρχισα με τραγικό λάθος επειδή θυμόμουν λάθος το super-industry tile, και βρέθηκα να κυνηγάω από νωρίς τον Πεφ και το σκληρό του labor monopoly, ενώ ο Φώτης ακολουθούσε με τα μαύρα κυβάκια του capital — του σκληρού έρωτα, αφού τελικά το κεφάλαιο ήταν ο πιο καυτός πόρος της παρτίδας.

Το παιχνίδι είναι ένα αμείλικτο οικονομικό ματς, όπου η ανάπτυξη και οι επενδύσεις σου δεν εξελίσσονται σε κενό. Τα μονοπώλια στους πόρους, οι επιλογές για βιομηχανία και automation, το κόστος του φαγητού και η ανάγκη να βρεις κεφάλαιο καθορίζουν ποιος μπορεί να ανοίξει παιχνίδι και ποιος θα αναγκαστεί να αμυνθεί. Εγώ βούλιαξα στα χρέη και χρειάστηκε γερό QQ-jitsu μόνο και μόνο για να μείνω στην κούρσα, μέχρι που ένα τραπεζικό τρίγωνο από το πουθενά με ξανάβαλε στο κυνήγι της πρωτιάς.

Η αλληλεπίδραση εδώ δεν είναι ευγενική. Ο στρατός μπορεί να φρενάρει ένα προβάδισμα, οι κόντρες στα μονοπώλια γίνονται άμεσες, και οι επιθετικές αγοραπωλησίες μετατρέπουν τους τελευταίους γύρους σε καθαρό μίσος, κλάμα και γκρίνια. Η βιασύνη του Πεφ να ανοιχτεί στο automation, φοβούμενος το ανερχόμενο κόστος του φαγητού, ήταν το λάθος που ξαναζύγισε την πρώτη παρτίδα· αλλά ούτε αυτό σήμαινε ηρεμία, ειδικά όταν ο hida έμοιαζε αποφασισμένος να πηγαίνει κόντρα σε κάθε μου κίνηση. Στο τέλος κέρδισε ξανά ο μικρός Κουμουνιστής, αυτή τη φορά πιο διακριτικά από την προηγούμενη συντριβή μας με τα ΚΝΑΤ.

Για μένα το WoN παραμένει κορυφαίο, ακριβώς επειδή είναι τόσο σκληρό no-luck οικονομικό παιχνίδι με ασταμάτητη κόντρα. Ταυτόχρονα, είναι από εκείνα που δεν θέλω να ξαναπαίξω σύντομα: οι κινήσεις των άλλων μπορούν να σε στραβώσουν άσχημα και η ένταση δεν αφήνει πολύ χώρο για carebear διάθεση. Υπέροχο, αλλά εξαντλητικό.

Updated session

Η επόμενη παρτίδα ήταν εξίσου σκληρή, όχι πιο ήπια. Και οι πέντε είχαμε ήδη αρκετές παρτίδες στο ενεργητικό μας, ξέραμε τα ανοίγματα και τα προβλήματα που εμφανίζονται όσο προχωρά η ανάπτυξη, οπότε το ξύλο ήρθε γρήγορα. Αυτή τη φορά το δυνατό QQ-jitsu αναχαίτισε τους στρατούς και έδωσε την πρώτη νίκη σε παίκτη που επένδυσε στις φάρμες, αντί για τα συνηθισμένα φαβορί του labor και του capital. Υπήρξε μόνο μια απαραίτητη διακοπή για δεύτερο γύρο πυρηνικού σουβλακιού, κουβέντα και χαλάρωση.