Wingspan

Μετά τα τραινάκια, ήρθε η ώρα για τα πουλάκια. Όσο κι αν με ενοχλεί ο Στεγόσαυρος του Viral Marketing, το Wingspan είναι ευχάριστο: πανάλαφρο, γρήγορο και αρκετά ξεκούραστο ώστε να μπορεί να το παίξει ο καθένας χωρίς κόπο ή άγχος.

Στον πυρήνα του είναι ένα engine builder, μόνο που το engine του δεν προλαβαίνει ποτέ να γίνει κάποιο τερατώδες, αυτάρκες μηχάνημα. Χτίζεις κάτι μικρό και λειτουργικό, το αξιοποιείς για λίγο, και η παρτίδα τελειώνει πριν αρχίσεις να νιώθεις ότι έχεις στήσει πραγματικά μεγάλη μηχανή.

Οι κάρτες και τα powers τους δίνουν τη βασική ποικιλία στις παρτίδες, ειδικά όταν μπαίνουν και τα ευρωπαϊκά πουλιά. Εκεί βρίσκονται αρκετές έξυπνες ιδέες, αλλά το να τα πετάξεις όλα σε ένα σωρό και να ανακατέψεις σημαίνει ότι η εξέλιξη της παρτίδας μπορεί να εξαρτάται υπερβολικά από το τι θα εμφανιστεί. Μερικές φορές βγαίνει μια ενδιαφέρουσα ακολουθία· άλλες, απλώς ό,τι να ’ναι.

Δεν με χάλασε καθόλου. Δεν με ξετρέλανε κιόλας. Επειδή όμως είναι τόσο γρήγορο και αβίαστο, είναι από εκείνα τα παιχνίδια που θα παίξω ευχαρίστως. Απλώς δεν μπορώ να το πάρω πολύ σοβαρά, και δεν είμαι βέβαιος ότι θέλω να το κάνω.

Updated session

Οι επόμενες παρτίδες με τα ευρωπαϊκά πουλιά δεν άλλαξαν την εκτίμησή μου προς το καλύτερο. Οι νέες κάρτες έχουν όντως ενδιαφέροντα και πολύ έξυπνα powers, αλλά η λογική «βάλτε τα όλα μέσα και ανακατέψτε» αυξάνει τόσο πολύ την εντροπία ώστε τελικά προτιμώ το βασικό παιχνίδι μόνο του. Θα ήθελα κάποιον τρόπο να φεύγουν και να μπαίνουν κάρτες, ώστε να υπάρχει λίγη περισσότερη στρατηγική και λιγότερο κουκουρούκου.