Woodcraft

Το Woodcraft ήταν άλλο ένα κομμάτι της φετινής Εσσενικής σοδειάς που μου είχε ξεφύγει, κυρίως επειδή οι υπόλοιποι της παρέας το είχαν ήδη παίξει. Και, ναι, όταν βλέπω νέο Suchý από την Delicious Games, δεν χρειάζομαι ιδιαίτερες συστάσεις ή δεύτερες σκέψεις — βοηθάει και το ότι η εταιρεία κρατά τις τιμές της σε λογικά επίπεδα, πράγμα σχεδόν εξωτικό στις μέρες μας. Καταλαβαίνω επίσης πλήρως γιατί το παιχνίδι έχει μαζέψει τόσο θετικές εντυπώσεις.

Στον πυρήνα του είναι ένα παιχνίδι συλλογής πόρων και εκπλήρωσης παραγγελιών. Το στοιχείο που του δίνει τη δική του ταυτότητα είναι το αρκετά καμένο, «τρισδιάστατο» rondel του: αυτό καθορίζει τι μπορείς να παίξεις και με ποια bonus, άρα δεν είναι απλώς ένα διακοσμητικό γρανάζι πάνω στο ταμπλό. Είναι ο μηχανισμός γύρω από τον οποίο περιστρέφονται οι επιλογές σου.

Αυτός ο τροχός είναι, σε ένα επίπεδο, αντάξιος της ιδέας που είχε ο τροχός στο Praga Caput Regni. Στην πράξη, όμως, η ροή στα τέσσερα άτομα με δυσκόλεψε πολύ: υπήρχαν στιγμές που περίμενα 12 έως 20 λεπτά για να κάνω κάτι ουσίας, ενώ ο προηγούμενος παίκτης περνούσε από περίπου 15 actions. Μέσα σε αυτή τη ροή, οι κάρτες μου φάνηκαν πολύ τυχαίες, ενώ η διαδρομή των tools έμοιαζε όχι απλώς καλή επιλογή αλλά απαραίτητη.

Θα το ξανάπαιζα, γιατί αυτή είναι μόνο η πρώτη μου επαφή και το παιχνίδι έχει ξεκάθαρα πράγματα να αποκαλύψει. Αλλά, για τα δικά μου γούστα, δεν με κέρδισε όσο οι προηγούμενες δουλειές του Suchý. Παραμένω μεγάλος φαν του Messina, και το Woodcraft, παρότι έξυπνο και αναμφίβολα ενδιαφέρον, μου φάνηκε ένα σκαλί πιο κάτω.