Worms: The Board Game

Το Worms: The Board Game δεν ήρθε να σου ψιθυρίσει για αρμονική συνύπαρξη. Ήρθε με μπαζούκες, σούπερ πρόβατα και μια πολύ καθαρή πρόθεση να βγάλεις τα κόμπλεξ σου πάνω στον απέναντι παίκτη. Ως μεταφορά του παλιού computer game πιάνει τη βασική γεύση: το τραπέζι γίνεται πεδίο μακελειού και, ναι, η ανάμνηση από τα νετ καφέ ξυπνάει αμέσως.

Παίζεις με τα σκουλίκια σου και ψάχνεις τον τρόπο να φορτώσεις πόνο στους άλλους, χρησιμοποιώντας τα όπλα και τα τρελά εργαλεία του παιχνιδιού αντί να χτίζεις ήσυχα τη μικρή σου οικονομία. Η μπαζούκα και το σούπερ πρόβατο δεν είναι διακόσμηση· είναι προσκλήσεις για καβγά. Εδώ το take-that δεν είναι ένα «χάνεις ένα resource». Είναι ολόκληρη η υπόθεση.

Το παιχνίδι ζητά τελικά λίγο περισσότερη σκέψη απ’ όση θα ήθελα από ένα Worms, κι αυτό του αφαιρεί κάτι από την ακαριαία τρέλα του videogame. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν οι σωστές yolo στιγμές: κάνεις τη βολή σου, τα ζάρια και ο άνεμος αποφασίζουν ότι σήμερα θα γελάσει κάποιος άλλος, και ξαφνικά όλοι έχουν λόγο να φωνάζουν. Θα προδώσεις τους φίλους σου, και μάλλον θα το χαρείς.

Η collector edition που έχω είναι τσουχτερή για αυτό που προσφέρει, φορτωμένη χωρίς ιδιαίτερο λόγο με ένα σωρό μινιατούρες. Αν υπάρχει φθηνότερη έκδοση, εκεί αρχίζει να μοιάζει πολύ πιο τίμια αγορά. Δεν είναι η καθαρότερη δυνατή μεταφορά του Worms, αλλά κρατά αρκετό από το κακόβουλο χαμό του ώστε να κερδίσει μια θέση σε παρέες που θέλουν να ρίξουν ο ένας τον άλλον στο χώμα. Easy as a pie for Smidge.