Worms: The Board Game

Εντάξει, μακελειό. Την ώρα που τα πληθωρικά, feelgood euro βασιλεύουν και κόσμος στραβώνει ακόμη και με ένα «χάσε ένα resource», τα Worms: The Board Game μπαίνουν στο τραπέζι για να κεράσουν πόνο. Εδώ δεν υπάρχει χώρος για παρεξηγήσεις: μπαζούκες, σούπερ πρόβατα και ό,τι κόμπλεξ κουβαλάω, κατά προτίμηση, κατευθείαν στη μούρη του άλλου. Ως μεταφορά του επικού και αείμνηστου computer game —για το οποίο προσωπικά με έχουν πετάξει έξω από δύο νετ καφέ— είναι μια ωραία προσπάθεια, έστω κι αν δεν περνάει αυτούσια η τρέλα του πρωτότυπου.

Το παιχνίδι με βάζει στην ουσία να κάνω αυτό που περιμένω από Worms: να σημαδεύω τους άλλους και να προσπαθώ να τους φορτώσω ζημιά με τα εξωφρενικά του όπλα. Η βασική του ταυτότητα είναι το άμεσο take-that· δεν προσποιείται ότι όλοι χτίζουμε ειρηνικά κάτι όμορφο δίπλα-δίπλα. Παίζω για να βγάλω τα απωθημένα μου, οι άλλοι παίζουν για να μου τα επιστρέψουν, και αυτός ο ανοιχτός πόλεμος είναι ακριβώς η γεύση που θέλω από το θέμα.

Η διαφορά είναι ότι εδώ η φάση γίνεται λίγο πιο thinky απ’ όσο θα έπρεπε. Αντί για την απόλυτα ακαριαία, χαοτική αίσθηση του videogame, χρειάζεται κάπως περισσότερη σκέψη γύρω από τις επιλογές και τις επιθέσεις. Παρ’ όλα αυτά, το χάος παραμένει: υπάρχουν yolo στιγμές όπου τα ζάρια και ο άνεμος αποφασίζουν ότι η μεγαλοφυής μου κίνηση θα γίνει δημόσια δίκη μου. Και, ειλικρινά, σε ένα Worms αυτό δεν είναι ελάττωμα· είναι η στιγμή που όλο το τραπέζι θυμάται γιατί ήρθε.

Έχω τις ενστάσεις μου. Η τιμή είναι τσουχτερή για αυτό που προσφέρει, ιδιαίτερα στην Collector’s Edition που έχω εγώ και κουβαλάει έναν σκασμό μινιατούρες χωρίς να βλέπω ιδιαίτερο νόημα. Αν υπάρχει φθηνότερη έκδοση, όμως, αρχίζει πολύ πιο σοβαρά να αξίζει τα λεφτά του. Στην εκδρομή το βλέπω να έχει την τιμητική του και να εκθρονίζει το Dungeon Derby. Easy as a pie for Smidge!