Xia: Legends of a Drift System

Το Xia: Legends of a Drift System τολμάει να είναι sandbox roll & move και, παρά το αρχικό σηκωμένο φρύδι, το πουλάει. Σε αφήνει να κυνηγήσεις τη δική σου διαστημική ιστορία: εμπόριο, εξερεύνηση ή απλώς να φορτώσεις πυραύλους και να δεις ποιος θα τολμήσει να περάσει από δίπλα σου. Η παρτίδα μπορεί να σερβίρει ραντομίλα που θα ξενερώσει πολύ κόσμο, αλλά όταν σε πετύχει, έχει αυτή την ωραία αίσθηση ότι το σύμπαν δεν σε περιμένει να κάνεις το σωστό.

Ο πυρήνας είναι ελεύθερη κίνηση σε ένα διαστημικό sandbox, με τα ζάρια να καθορίζουν πόσο μακριά θα φτάσεις και με κάθε γύρο να ανοίγει επιλογές για εξερεύνηση, trading ή combat. Δεν υπάρχει η ασφάλεια ενός προσεκτικά στρωμένου ευρώ· μπορείς κυριολεκτικά να κάνεις ό,τι γουστάρεις, αρκεί να δεχτείς ότι το παιχνίδι μερικές φορές θα γελάσει πρώτο.

Και οι άλλοι παίκτες δεν είναι απλό ντεκόρ στο γαλαξιακό σου ταξίδι. Αν αρχίσουν να γεμίζουν τα σκάφη με πυραύλους, η ένταση ανεβαίνει γρήγορα και το βρωμόξυλο αποκτά λόγο ύπαρξης. Στα τρία άτομα, όμως, ο χάρτης φάνηκε πολύ μεγάλος για να βρεθούμε όσο συχνά θα θέλαμε στα κανόνια· σε μεγαλύτερο αριθμό παικτών η αλληλεπίδραση λογικά θα απογειώνεται, μαζί όμως και το ήδη αισθητό downtime.

Δεν είναι παιχνίδι για όποιον θέλει η παρτίδα να του φέρεται δίκαια ή να τρέχει χωρίς ανάσες. Είναι για εκείνον που θέλει να φύγει από το τραπέζι με μια ιστορία για το πλοίο του, ένα κακό ρίξιμο και έναν φίλο που έπρεπε να είχε αποφύγει. Για μένα, αυτή η ακατάστατη διαστημική βόλτα παραμένει πολύ ευχάριστη και άνετα ξαναπαίζεται.

Updated session

Η μεταγενέστερη παρτίδα, με όλα τα υλικά και το Embers, δεν άλλαξε την εκτίμησή μου για την sandbox αίσθηση: λίγα παιχνίδια την υλοποιούν τόσο καλά. Επιβεβαίωσε όμως την επιφύλαξη για τον ρυθμό· ακόμη και στα τρία άτομα, το διάστημα άφησε περισσότερο κενό απ’ όσο θέλαμε για κανονίδι, και στα τέσσερα ή πέντε δεν είμαι βέβαιος ότι αντέχω το επιπλέον downtime. Ένα σύστημα impulse θα το έκανε πολύ πιο σβέλτο.